Όταν συγγενείς βρήκαν η μια την άλλη σε μοναστήρι

Αυτή την ιστορία, που μοιάζει περισσότερο με σενάριο ταινίας, μου την διηγήθηκε μια μοναχή από ένα ρωσικό μοναστήρι.

«Πριν από περίπου δύο χρόνια, μετατέθηκε στο μοναστήρι μας μια μοναχή από άλλη μητρόπολη, από απομακρυσμένη περιοχή της χώρας. Εμείς οι δύο αισθανθήκαμε αμέσως ότι είμαστε συντονισμένες, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι, στο ίδιο πνευματικό μήκος κύματος.

Πρέπει να πω εξ αρχής: ένας από τους στόχους που μας θέτει η μοναστική ζωή είναι να προσπαθούμε να ζούμε με όλους με αγάπη, να είμαστε μια πνευματική οικογένεια.

Σύμφωνα με τα λόγια του Οσίου Αμβροσίου της Όπτινα:

«Αν διαπιστώνεις ότι δεν υπάρχει αγάπη μέσα σου, αλλά επιθυμείς να την αποκτήσεις, τότε κάνε έργα αγάπης, έστω και χωρίς αγάπη στην αρχή. Ο Κύριος θα δει την προσπάθειά σου και θα εμφυσήσει αγάπη στην καρδιά σου».

Και όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό μερικές φορές. Εμείς, όμως, με αυτή την αδελφή (ας την ονομάσουμε μοναχή Ελισάβετ), δεν χρειάστηκε καν να καταβάλουμε προσπάθειες γι’ αυτό.

Μετά από λίγο καιρό, άρχισα να παρατηρώ πόσο η αδελφή Ελισάβετ εκπληκτικά μοιάζει με τους δικούς μου ανθρώπους, τόσο εξωτερικά, όσο και στον τρόπο που μιλάει, στις απόψεις της για τη ζωή, ακόμη και στο λεπτό χιούμορ της. Κι εκείνη, με τη σειρά της, μού έλεγε ότι μαζί μου νιώθει πάντα άνετα και φυσικά. Γίναμε πολύ στενές φίλες, βρήκαμε πολλά κοινά θέματα, και το πιο σημαντικό, εκείνη την αδελφική αγάπη, που δεν διεκδικεί τον πλησίον, αλλά απλώς επιδιώκει να δίνει, να προσφέρει έγνοια και φροντίδα, και πάνω απ’ όλα να επιθυμεί τη σωτηρία μιας συγγενικής ψυχής και να προσεύχεται γι’ αυτό.

Κάποτε, μια συνηθισμένη ανοιξιάτικη μέρα, εγώ και η αδελφή Ελισάβετ αρχίσαμε να μιλάμε για την κοινή μας πατρίδα: είχαμε γεννηθεί στην ίδια περιοχή. Και παρόλο που στα μοναστήρια δεν συνηθίζεται να μοιράζεται ανοιχτά κανείς λεπτομέρειες για την «προηγούμενη» ζωή του, έδειξα στην αδελφή μια «ιστορική» οικογενειακή φωτογραφία: ένα γαμήλιο πορτρέτο του προπαππού και της προγιαγιάς μου, που έμοιαζε με πολύτιμο έκθεμα λαογραφικού μουσείου. Στην φωτογραφία, άλλωστε, φορούσαν παραδοσιακές ενδυμασίες της περιοχής μας.

Η αδελφή Ελισάβετ κοίταξε τη φωτογραφία και... πάγωσε.

– Πώς είναι δυνατόν;.. Ο προπαππούς και η προγιαγιά;... Μα πώς;! – Δυσκολευόταν να βρει τις κατάλληλες λέξεις. Μάλιστα, ελαφρώς χλώμιασε.

Δεν θα περιγράψω όλη τη συζήτηση που ακολούθησε: ήταν γεμάτη συναισθήματα, δάκρυα χαράς, ενθουσιασμό και θαυμασμό για την Πρόνοια του Θεού, που φέρνει χαρά και καλά νέα, ακόμα και όταν δεν το περιμένουμε καθόλου.

Αποδείχθηκε ότι ήμασταν συγγενείς όχι μόνο στο πνεύμα, αλλά και εξ αίματος. Η πρώτη σύζυγος του προπάππου μου, αφού έζησαν μαζί παντρεμένοι μόλις δύο χρόνια, πέθανε στην διάρκεια του τοκετού. Το νεογέννητο αγοράκι επέζησε. Ο προπάππος μεγάλωσε μόνος του τον γιο του, και δύο χρόνια αργότερα ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά την προγιαγιά μου. Κατά τη διάρκεια της οικογενειακής τους ζωής απέκτησαν πέντε παιδιά, μια μεγάλη, ενωμένη οικογένεια, το πνευματικό μου καταφύγιο και μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις μου. Όμως, έτυχε ο θείος Μιχαήλ, ο πρωτότοκος γιος του προπάππου μου, να ζει από νεαρή ηλικία μακριά από εμάς. Στη συνέχεια η επαφή μαζί του διακόπηκε εντελώς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και όπως αποδείχθηκε, ο θείος Μιχαήλ ήταν ο παππούς της αδελφής Ελισάβετ. Και η ίδια είναι για μένα θεία εξ αδελφού. Τι συμβαίνει στον κόσμο…

Υπάρχει στ’αλήθεια η φωνή του αίματος ή είναι απλώς μια ευτυχής σύμπτωση; Δεν το ξέρω. Και δεν το σκέφτομαι και πολύ αυτό. Απλώς δεν ξεχνάω να ευχαριστώ τον Θεό που βρήκα έναν αγαπητό άνθρωπο, με τον οποίο με συνδέουν ισχυροί πνευματικοί δεσμοί, ενισχυμένοι από τους δεσμούς της συγγένειας. Αυτή η ιστορία μοιάζει με σενάριο ταινίας. Άραγε, δεν είναι ο Κύριος ο πιο ταλαντούχος Σκηνοθέτης;»