Θαύμα την Κυριακή του Ασώτου Υιού

Κάποτε, ένα φθινόπωρο εφημέρευα στο ναό. Όταν τελείωσα τις δουλειές μου και κλείδωσα το ιερό, πήγα στην έκθεση για να αφήσω τα κλειδιά. Σε έναν σχεδόν άδειο ναό, σε ένα παγκάκι καθόταν μια μεσήλικη κυρία. Όταν με είδε, σηκώθηκε και μου είπε:

Εξομολόγηση. Φωτογραφία: Α.Ποσπέλοβ / Pravoslavie.ru

– Παππούλη, μπορώ να σας μιλήσω;

Καθίσαμε σε ένα παγκάκι. Από τη μικρή μου εμπειρία ως ιερέας, κατάλαβα ότι η συζήτηση πιθανότατα θα αφορούσε τα παιδιά. Γενικώς, το 90% των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ένας ιερέας στην επικοινωνία του με τους ανθρώπους αφορούν στις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Η περίπτωση αυτή δεν αποτελούσε εξαίρεση.

– Η μικρότερη κόρη μου έχει παραστρατήσει, – άρχισε να μιλάει η γυναίκα αναστενάζοντας. – Δεν είναι όπως οι άλλοι άνθρωποι. Είναι καλός άνθρωπος, σεμνή, συμπαθητική, αλλά έχει αδύναμο χαρακτήρα και συχνά εκτίθεται σε κακές επιρροές. Όλα άρχισαν στο σπίτι μας, στο χωριό. Έμπλεξε με κάποιον και γέννησε ένα παιδί με αυτόν. Στη συνέχεια χώρισαν, φυσικά. Τελευταία έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχό μας. Πήγε στην πόλη Βολσκ, συζεί εκεί με έναν νεαρό πάλι. Το παιδί της το φροντίζουμε εμείς... Ό,τι χρήματα βγάζουν, το ξοδεύουν σε μπύρες και τσιγάρα... Δεν θέλει να ακούσει ούτε εμένα ούτε τον πατέρα της. Δεν ξέρω, ίσως δεν έχει τι να φάει εκεί τώρα.

Η γυναίκα έμεινε σιωπηλή για πολλή ώρα. Φαινόταν εξαντλημένη.

– Την έχασα. Την είχα κακομάθει από μικρή. Ήταν η αγαπημένη μου κόρη. Και να τι έγινε. Τι να κάνω; Πρέπει να την βοηθάω; Και πώς; Πείτε μου.

Της λέω:

– Φυσικά και πρέπει να την βοηθάτε. Και πάνω απ' όλα, να της δίνετε όσο το δυνατόν περισσότερη αγάπη και σημασία. Με την πρώτη ευκαιρία, πηγαίνετε να την επισκεφτείτε στο Βόλσκ, γενικά να την επισκέπτεστε όσο πιο συχνά μπορείτε. Για να νιώθει ότι οι γονείς της την χρειάζονται, ότι την αγαπούν, ότι θέλουν να την φέρουν πίσω στο σπίτι.

– Πρέπει να την βοηθάω οικονομικά; Γιατί, επαναλαμβάνω, μπορεί να μην έχει καν φαγητό τώρα.

– Φυσικά, καλύτερα να μην της δίνετε χρήματα. Αλλά να της φέρνετε τρόφιμα όσο πιο συχνά γίνεται.

– Υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα που με απασχολεί, παππούλη. Η μεγαλύτερη κόρη μου που ζει εδώ, στο Σαράτοβ, μόλις μαθαίνει ότι βοηθάω τη μικρότερη, αρχίζει να με μαλώνει. Και μου κρατάει κακία. Εκλαμβάνει τη βοήθεια που προσφέρω στη μικρότερη ως προσωπική προσβολή. Δεν την αναγνωρίζω κάτι τέτοιες στιγμές. Μα είναι αδελφές! Γιατί συμβαίνει αυτό;

– Έχετε διαβάσει στο Ευαγγέλιο την παραβολή του ασώτου υιού; – ρωτάω.

– Όχι, – μου λέει, σηκώνοντας τους ώμους της.

– Διαβάστε το. Είναι στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 15. Εκεί περιγράφεται ακριβώς η περίπτωσή σας. Σε αυτήν την παραβολή ο μικρότερος γιος επιστρέφει στο σπίτι. Ας προσευχηθούμε να συμβεί το ίδιο και με την κόρη σας.

***

Μετά από εκείνη τη συζήτηση πέρασαν μερικοί μήνες. Τις παραμονές της Κυριακής του Ασώτου Υιού, Πέμπτη, έκανα κατηχητικά μαθήματα στο νεανικό τμήμα και, όπως αναμενόταν, κάναμε ανάλυση της αντίστοιχης παραβολής.

Τους λέω στο τέλος του μαθήματος:

– Είναι εκπληκτικό το πόσο στενά συνυφασμένα είναι μερικές φορές τα γεγονότα του Ευαγγελίου με την καθημερινή μας ζωή. Πολύ συχνά τα παιδιά, όταν συμβαίνει κάτι κακό με τα μικρότερα αδέλφια τους, αντί να τα βοηθήσουν και να υποστηρίξουν τους γονείς τους, συμπεριφέρονται ακριβώς όπως ο μεγαλύτερος γιος από την σημερινή παραβολή. Μια φορά ήρθα αντιμέτωπος με μια περίπτωση... και τους διηγήθηκα όσα ανάφερα πιο πάνω με την περίπτωση εκείνης της γυναίκας.

Το μάθημα τελείωσε. Τα παιδιά με πλησίαζαν, ρωτούσαν για διάφορα πράγματα, ζητούσαν την ευλογία μου. Πλησίασε και η Νάστια, ενορίτισσά μας, μια πολύ ειλικρινής και καλή κοπέλα. Παρακολουθούσε τα μαθήματά μας από τον Σεπτέμβριο. Μου είπε:

– Παππούλη, αυτή η ιστορία έχει να κάνει με μένα. Εγώ είμαι η εκείνη μεγαλύτερη κόρη, για την οποία μόλις μιλήσατε.

Δεν έδωσα σημασία στα λόγια της. Σκέφτηκα ότι μιλούσε μεταφορικά, συμβολικά.

– Θα είστε εδώ το Σάββατο;

– Βεβαίως.

– Με έχει επισκεφθεί η μητέρα μου. Θα έρθουμε μαζί.

– Εντάξει. Να με περιμένετε μετά την ιερή ακολουθία. Θα μιλήσουμε.

***

Τελείωσε η εσπερινή ακολουθία. Στο μυαλό μου ακόμα ηχούσαν τα άσματα της Κυριακής του Ασώτου Υιού. Αφού έβγαλα το πετραχήλι και τα επιμάνικα, βγήκα από το ιερό στον ναό. Η Νάστια και η μητέρα της με περίμεναν, όπως είχαμε συμφωνήσει. Το πρόσωπο της μητέρας μού φάνηκε γνωστό. Όταν σταθήκαμε δίπλα στο παράθυρο για να μιλήσουμε, μου λέει:

– Έχουμε μιλήσει, παππούλη. Θυμάστε, τον Νοέμβριο; Σας είχα πει ότι αντιμετωπίζω προβλήματα με τις κόρες μου, όπως στην παραβολή του ασώτου υιού...

Έμεινα άναυδος. Στο μυαλό μου άρχισε να σχηματίζεται ένα θαυμάσιο μωσαϊκό από ζωές και γεγονότα.

– Η μικρότερη κόρη μου, η Έλενα, επέστρεψε στο σπίτι. Ζει μαζί μας τώρα. Φαίνεται ότι σχεδόν έχει χωρίσει με τον νεαρό της.

Την ρώτησα:

– Πώς αντιδρά η Νάστια τώρα που βοηθάτε τη μικρότερη κόρη σας;

– Φαίνεται ότι έχει αρχίσει να αλλάζει. Κάνει μεγάλη προσπάθεια. Αν και είναι φανερό ότι της είναι δύσκολο.

– Την Πέμπτη της έκανα, χωρίς να ξέρω, σχετικό μάθημα... Τώρα μάλλον θα καταλάβει τα πάντα. Της είπα για τη φθινοπωρινή μας συζήτηση, χωρίς να υποψιάζομαι ότι είναι η μεγαλύτερη κόρη σας. Τι θαύματα συμβαίνουν!

– Ναι, πράγματι. Η κόρη μου Έλενα είναι τώρα στο Σαράτοβ, έχει εξεταστική, και, Θεού θέλοντος, αύριο θα έρθουμε όλοι μαζί στην εκκλησία.

***

Η Θεία λειτουργία είχε αρχίσει. Ο διάκονος Ηλίας διάβαζε το Ευαγγέλιο, την παραβολή του ασώτου υιού. Το άκουγα και σκεφτόμουν ότι εκείνη τη στιγμή η μητέρα και οι δύο κόρες της στέκονταν στον ναό, και ο Κύριος, με τα λόγια της Αγίας Γραφής, τους μιλούσε για τη συμπεριφορά τους, για τα γεγονότα που είχαν βιώσει πρόσφατα. Τι θαύμα!

Μετά τη λειτουργία βγήκα από το ιερό στον ναό. Με υποδέχτηκε όλη η οικογένεια. Μόνο ο πατέρας δεν ήταν μαζί τους.

Η μητέρα μου είπε:

– Παππούλη, να σας συστήσω τη Λένα μας.

Μπροστά μου στεκόταν μια νεαρή, συμπαθητική κοπέλα με παιδί στην αγκαλιά της. Είχα φανταστεί τη Λένα εντελώς διαφορετική. Μου φάνταζε μια κοπέλα με θράσος, προκλητικά ντυμένη. Στην πραγματικότητα, η Λένα αποδείχθηκε πολύ σεμνή. Μετά από όλα όσα είχε περάσει φαινόταν κάπως ήσυχη.

Τους ευλόγησα και τους συγχάρηκα με τη Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Απομακρυνθήκαμε και μιλήσαμε για πολλή ώρα. Τελικά, η Λένα και η μαμά της έφυγαν. (Πριν φύγουν, τους ζήτησα την άδεια να γράψω για τα γεγονότα που τους συνέβησαν, αλλάζοντας τα ονόματα, και πήρα την έγκρισή τους.)

Με την Νάστια συνεχίσαμε την κουβέντα. Την ρώτησα:

– Κατάλαβες, τι μάθημα σου έχει κάνει ο Κύριος;

Έκανε το νεύμα που σήμαινε το ναι.

– Είστε αδελφές, πρέπει να βοηθάτε η μια την άλλη, να στηρίζετε.

– Κατάλαβα τα πάντα, παππούλη. Φυσικά, για να αλλάξω, πρέπει να δουλέψω πολύ πάνω στον εαυτό μου... Η Λένα είναι πολύ αναποφάσιστη. Στη ζωή της χρειάζεται να την παίρνεις από το χέρι και να την καθοδηγείς. Πολλοί το εκμεταλλεύονται αυτό. Χρειάζεται να έχει κάποιον πιστό και αξιόπιστο δίπλα της.

– Να, λοιπόν, να είσαι εσύ δίπλα της. Ανάλαβέ την και καθοδήγησέ την.

– Εντάξει. Θα είμαι δίπλα της. Θα την προσέχω.

***

Έτσι, την Κυριακή του Ασώτου Υιού, ο Κύριος συγκέντρωσε στον ναό Του αυτή την οικογένεια: την ευτυχισμένη μητέρα που το παιδί της ήταν νεκρό και ζωντάνεψε, που είχε χαθεί και βρέθηκε, την μικρότερη κόρη, που επέστρεψε στο πατρικό της σπίτι από μια μακρινή χώρα και την μεγαλύτερη κόρη, που συνειδητοποίησε όλη την αηδία της συμπεριφοράς της. Και εμένα, για κάποιο λόγο, με έκανε μάρτυρα αυτού του θαύματος.