«Δεν ήξερα αν βρισκόμουν στον ουρανό ή στη γη»

Ενόψει του Πάσχα και της Εβδομάδας της Διακαινησίμου, ζητήσαμε από τον γνωστό ιστορικό και ειδικό σε θέματα σεκτών και καταστρεπτικών λατρειών, τον κ.Αλέξανδρο Ντβόρκιν, καθηγητή του Ορθόδοξου Ανθρωπιστικού Πανεπιστημίου του Αγίου Τύχωνα, να μοιραστεί μαζί μας κάποια προσωπική ιστορία που σχετίζεται με τη γιορτή του Πάσχα. Και μας διηγήθηκε πώς, εντελώς απροσδόκητα για τον ίδιο, βίωσε το πρώτο του Πάσχα, σε έναν μικρό, ήσυχο ναό της Νέας Υόρκης.

Ο Αλέξανδρος Ντβόρκιν Το πρώτο μου συνειδητοποιημένο Πάσχα το έζησα στη Νέα Υόρκη. Τότε δεν ήμουν απλώς αβάπτιστος, αλλά και ούτε ελάχιστα πιστός (ας πούμε ότι βρισκόμουν σε μια φάση μετάβασης από τον αθεϊσμό προς μια πίστη που θα μπορούσε να περιγραφεί με γενικούς όρους). Κάποτε, αργά το απόγευμα, κάναμε βόλτα με έναν φίλο μου, ο οποίος, σε αντίθεση με εμένα, είχε ήδη βαπτιστεί, χωρίς να είναι καθόλου άνθρωπος της Εκκλησίας. Ειλικρινά, δεν καταλάβαινα γιατί είχε βαπτισθεί, γιατί του χρειαζόταν αυτό και τι του έδινε. Ο φίλος μου δεν μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις μου, και εγώ θεωρούσα το βάπτισμά του ως μια ακατανόητη για μένα λόξα. Πρέπει να πω ότι εκείνη την εποχή θεωρούσαμε τους εαυτούς μας χίπις. Φερνόμασταν αντίστοιχα. Οι απόψεις μας για τη ζωή και τον κόσμο γύρω μας ήταν απολύτως χίπικες. Φυσικά, δεν είχα καμία πρόθεση να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου.

Λοιπόν, κάναμε βόλτα με το φίλο μου στη βραδινή Νέα Υόρκη και αυτός ξαφνικά μου λέει:

– Βασικά, απόψε είναι η νύχτα του Πάσχα, τι λες, πάμε στην πασχαλινή λειτουργία;

– Γιατί όχι; – απάντησα.

Ο φίλος μου ζούσε σε εκείνη την γειτονιά και σύντομα με οδήγησε σε ένα απλό διώροφο σπίτι, που δεν ξεχώριζε από τα άλλα, ήταν στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο πολυώροφα κτίρια. Το μόνο που το διαφοροποιούσε από τα άλλα σπίτια ήταν μια περίεργη αψίδα πάνω από την είσοδο, στην οποία υψωνόταν ένας συρμάτινος θόλος με σταυρό. Μπήκαμε μέσα και εκεί βρήκαμε έναν ναό, ο οποίος έφερε τον μεγαλοπρεπή τίτλο «Ιερός Ναός του Χριστού Σωτήρος». Θυμάμαι πώς μπήκαμε εκεί, αλλά τα άλλα είναι σαν να τα καλύπτει πυκνή ομίχλη (ή έντονος καπνός από θυμίαμα). Ήταν σαν να είχα χάσει εντελώς τον εαυτό μου και να είχα διαλυθεί μέσα στην ιερή ακολουθία που τελούνταν, την ουσία της οποίας, όπως φαντάζομαι τώρα, δεν μπορούσα καθόλου να κατανοήσω. Πιθανώς κάτι παρόμοιο βίωσαν οι πρεσβευτές του Ισαποστόλου Πρίγκιπα Βλαδίμηρου, όταν βρέθηκαν στην θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, μετά την οποία δεν μπορούσαν να πουν κάτι, εκτός από το ότι δεν ήξεραν αν βρισκόντουσαν στον ουρανό ή στη γη. Απλώς είχαν καταλάβει ότι εκεί ο Θεός κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Νομίζω ότι είχα μια παρόμοια αίσθηση και βίωμα, παρόλο που δεν ήμουν στην υπέροχα διακοσμημένη Αγία Σοφία, αλλά σε έναν μικρό, φτωχό, σκοτεινό και στενό ναό μεταναστών στη Νέα Υόρκη.

Μετά από λίγο , ο φίλος μου άρχισε να παραπατάει και μου λέει:

– Λοιπόν, έλα να πάμε πια;

– Όχι, – του απαντώ, – ας μείνουμε λίγο ακόμα.

Τελικά μείναμε λίγο ακόμα. Ύστερα άρχισε πάλι να με πιέζει και τότε του λέω:

– Ξέρεις, Τόλικ, πήγαινε εσύ, εγώ θα μείνω λίγο ακόμα. Δεν θέλω να πάω πουθενά για την ώρα.

Έτσι βίωσα αυτό το πρώτο Πάσχα της ζωής μου, από το οποίο δεν είχα καταλάβει τίποτα. Μάλιστα, τώρα δεν μπορώ να ανακαλέσω ούτε καν σε γενικές γραμμές τι είδα, πώς αντιλήφθηκα τη Θεία Λειτουργία και τι από αυτήν μπόρεσα να συνειδητοποιήσω με το μυαλό μου. Πιθανότατα, τίποτα. Υπήρχε μόνο μια γενική αίσθηση απίστευτης, υπερφυσικής χαράς και μια αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Θυμάμαι μόνο ότι, όταν η λειτουργία είχε ήδη τελειώσει, ήθελα να μείνω εκεί, αλλά ο κόσμος έβγαινε ήδη έξω, ενώ εγώ στεκόμουν ακόμα μέσα. Όταν τελικά βγήκα, πήγα στον πλησιέστερο τηλεφωνικό θάλαμο, τηλεφώνησα στον φίλο μου, ο οποίος εκείνη τη στιγμή κοιμόταν ήδη και ήταν πολύ δυσαρεστημένος που τον ενοχλούσα. Αλλά δεν είχα καν καταλάβει τι ώρα ήταν. Στην έκπληκτη (και όχι και πολύ ευγενική) ερώτησή του, τι ακριβώς ζητούσα από αυτόν, του είπα ότι ήθελα πολύ να βαπτιστώ. Αυτό ήταν το πρώτο Πάσχα της ζωής μου.