«Παναγία μου, φέρε πίσω τη μαμά μου!»

Έχουμε συνηθίσει να ζούμε με πρόγραμμα, να ελέγχουμε τα πάντα: να φτάνουμε στην ώρα μας στη δουλειά, να πηγαίνουμε το παιδί σε μια δραστηριότητα, να κάνουμε τα ψώνια μας, να επισκεπτόμαστε τους γονείς μας. Με λίγα λόγια, έχουμε συνηθίσει να έχουμε όλα υπό τον έλεγχό μας. Όμως, συμβαίνει η ζωή να εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά από ό,τι είχαμε σχεδιάσει. Και μερικές φορές αποδεικνύεται ότι κανείς, εκτός από τον Θεό, δεν μπορεί να μας βοηθήσει.

Την ιστορία που ακολουθεί μού την διηγήθηκε ένας φίλος μου, ιερέας. Στην ενορία του, εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχουν δύο ενορίτισσες, μητέρα και κόρη. Η κόρη είναι φιλική και ευγενική με όλους. Όταν έμαθε ότι δεν υπήρχε ντουλάπι κουζίνας στην τραπεζαρία, έκανε αποταμιεύσεις και αγόρασε ένα. Η μητέρα της είναι άρρωστη. Τώρα είναι συνταξιούχος και, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει στην εκκλησία: να φυτέψει λουλούδια, να καθαρίσει. Αν κάποιος χρειαζόταν βοήθεια, εκείνη πάντα βοηθούσε.

Κάποια φορά η μητέρα έφυγε από το σπίτι και δεν επέστρεψε. Η κόρη τηλεφώνησε σε όλους τους συγγενείς και τους γνωστούς της, χωρίς αποτέλεσμα. Πήγε στην αστυνομία για να δηλώσει την εξαφάνιση.

Την επόμενη μέρα, μια γυναίκα που ταίριαζε με την περιγραφή που είχε δοθεί, εντοπίστηκε από τις κάμερες εξωτερικής παρακολούθησης στην είσοδο της πόλης. Στη συνέχεια, κάποιοι άλλοι τηλεφώνησαν και είπαν ότι είχαν δει μια γυναίκα κοντά στον εθνικό αυτοκινητόδρομο, είκοσι χιλιόμετρα μακριά από την πόλη. Μια ομάδα επέμβασης με σκύλο και τετρακόπτερο έσπευσε στο σημείο. Η κόρη μαζί με στενούς φίλους της ξεκίνησαν και αυτοί τις έρευνες.

Μετά από μερικές ώρες, στην άγρια πυκνή βλάστηση κατά μήκος του δρόμου, αστυνομικός σκύλος βρήκε στους θάμνους ένα μαντίλι και γυναικεία παπούτσια. Όταν η κόρη αναγνώρισε τα αντικείμενα της μητέρας της, έστειλαν το τετρακόπτερο. Αυτό, όμως, δεν διέθετε θερμική κάμερα και, λόγω της πυκνής βλάστησης, δεν κατάφερε να εντοπίσει τίποτα. Στη συνέχεια, ο σκύλος έχασε τα ίχνη μέσα στους απροσπέλαστους θάμνους.

Οι άνθρωποι που είχαν σπεύσει σε βοήθεια συγκροτήθηκαν σε ομάδες και άρχισαν να χτενίζουν την περιοχή. Πέρασαν αρκετές ώρες μέσα σε πολύ εξαντλητικές αναζητήσεις, μέχρι που βράδιασε. Οι αστυνομικοί έφυγαν. Η κόρη και η φίλη της προχώρησαν με το αυτοκίνητο μέσα από το χωράφι προς το δασάκι και εγκλωβίστηκαν. Από εκεί ντόπιοι άντρες τις έβγαλαν με τρακτέρ. Τις άκουσαν, κούνησαν το κεφάλι και είπαν ότι σε αυτό το απροσπέλαστο δάσος χάνονται συνεχώς κατοικίδια ζώα.  

Η κόρη προσευχόταν στην Παναγία να φέρει πίσω τη μαμά της. Την παρακαλούσε να μην την εγκαταλείψει μέσα σε αυτούς τους τρομακτικούς δυσπρόσιτους θάμνους με το βαλτώδες έδαφος και με πτώματα ελαφιών, που συχνά συναντούσαν στο δρόμο τους.

Όταν άρχισε να σκοτεινιάζει, η κόρη είπε στη φίλη της ότι έπρεπε να ψάξουν αλλού. Εκείνη, όμως, κούνησε απροσδόκητα το κεφάλι και δήλωσε αποφασιστικά ότι έπρεπε να ψάξουν εκεί, γιατί εκείνο το μικρό κομμάτι δεν το είχαν ψάξει ακόμα! Η κοπέλα υπάκουσε, κατέβηκε από το δρόμο και μπήκε μέσα στο πυκνό δάσος. Άρχισε πάλι να παραμερίζει τα κλαδιά και να φωνάζει στο σκοτάδι: «Μαμά, μαμά μου, εγώ είμαι! Βγες έξω, αν με ακούς!» Φώναζε και προσευχόταν. Προσευχόταν και φώναζε.

Όταν η εξαντλημένη και σχεδόν απελπισμένη νεαρή γυναίκα κατέβηκε στους επόμενους θάμνους και άρχισε να φωνάζει τη μαμά της, ξαφνικά από το βάθος του δάσους ακούστηκε μια φωνή: «Κορούλα μου, εδώ είμαι!» Έχοντας μείνει μέρες χωρίς φαγητό και νερό, σχεδόν δεν μπορούσε να σταθεί όρθια και μιλούσε με δυσκολία.

Λίγο αργότερα, η μητέρα διηγήθηκε ότι τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε πλέον να περπατάει, κάθισε δίπλα σε ένα δέντρο που είχε πέσει και άρχισε να προσεύχεται στην Παναγία, ζητώντας της να στείλει την κόρη της, το πιο αγαπημένο και πολύτιμο πρόσωπο για εκείνη, να την βρει.

Την νύχτα, αμέσως μετά τη μεταφορά της μητέρας στο νοσοκομείο, η θερμοκρασία έπεσε απότομα κάτω από το μηδέν, άρχισε να φυσάει παγωμένος θυελλώδης άνεμος κι απ’ τα χαμηλά και μολυβένια σύννεφα, άρχισε να πέφτει χιόνι. Οι γιατροί είπαν ότι, εάν η ασθενής τους είχε μείνει έξω εξαντλημένη από τις περιπλανήσεις της, χωρίς ζεστά ρούχα και παπούτσια, δύσκολα θα επιβίωνε εκείνη την άγρια νύχτα.