Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την κυριακάτικη λειτουργία

Φωτογραφία: Υπηρεσία Τύπου της Λαύρας της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση... Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Σκέφτηκα: «Ω, τώρα θα απολαύσω την περίσταση!»

Και να που ετοίμασα τα φαγώσιμα και κάθισα να δω μια ταινία. Κάθομαι. Αλλά πού η χαρά; Τίποτα, καμία χαρά. Απολύτως. Κάθομαι, πίνω τον καφέ μου, κοιτάζω την οθόνη και μέσα μου νιώθω ένα κενό. Έκανα πέρα-δώθε στο σπίτι, προσπαθούσα να απασχοληθώ με κάτι, να παίξω στον υπολογιστή, αλλά δεν ένιωθα καμία ευχαρίστηση. Και αυτό με συγκλόνισε πολύ, λες και με χτύπησαν με σφυρί στο κεφάλι.

Τότε κατάλαβα πολύ καθαρά ένα απλό πράγμα: δεν εξαπάτησα μόνο τη μαμά μου, εξαπάτησα πρώτα απ' όλα τον εαυτό μου. Στέρησα από τον εαυτό μου το πιο σημαντικό — την κυριακάτικη χαρά, την ειρήνη και την ανάταση που νιώθεις πάντα μετά τη Θεία λειτουργία. Από τότε αποφάσισα για τον εαυτό μου: δεν θα χάσω ποτέ ξανά την Κυριακή. Ξέρετε, ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης έχει γράψει υπέροχα λόγια στον Μεγάλο Κανόνα: «δεικνὺς τὰ ἡδέα, καὶ γευόμενος ἀεί, τῆς πικρᾶς καταπόσεως». Δηλαδή, ο καρπός είναι ελκυστικός, αλλά όταν τον δαγκώσεις, νιώθεις μόνο μια αφόρητη πίκρα.

Ο πατέρας μου, όταν ομολόγησα τα πάντα, μού είπε αργότερα: «Να το θυμάσαι αυτό για όλη σου τη ζωή. Εσύ ο ίδιος τιμώρησες τον εαυτό σου». Όντως, έτσι ήταν.