Πρόσωπα της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ
Ιστορικά και κανονικά ερείσματα ενότητας της Ρωσικής Εκκλησίας
Λιτανεία προς τιμήν του Αγίου Ειρηνάρχου του Εγκλείστου 2019
Μητροπολίτης Ονούφριος μιλά για την πορεία της κανονικής Ορθοδοξίας στην Ουκρανία 
Ο ιερέας Ανατόλιος (Προσκούρνια) Πάνω από 10 χρόνια πριν, στην ενορία μας συνέβη το ακόλουθο περιστατικό. Τότε ήμουν νεωκόρος στον Ιερό Ναό της Παναγίας του Ντον στην περιοχή Μιτίσι της Μόσχας, όπου βοηθούσα τον πατέρα Ανατόλιο (Προσκούρνια).
Μια μέρα πλησιάζει τον πατέρα Ανατόλιο ένας άντρας και του λέει: «Παππούλη, δε θέλω πια να ζήσω. Ευλόγησέ με να αυτοκτονήσω. Πάω να κρεμαστώ».
Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξη του παππούλη! Όμως, ο πατήρ Ανατόλιος τον άκουσε, του εξήγησε ότι είναι τρομερή αμαρτία να τερματίσει κανείς τη ζωή του με αυτοκτονία και ότι η ζωή του ανθρώπου είναι ανεκτίμητο δώρο του Θεού. Ο άντρας δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τα λόγια του ιερέα και συνέχισε να τον παρακαλάει να τον ευλογήσει για την αυτοκτονία.
Τότε ο πατήρ Ανατόλιος του λέει: «Εντάξει. Μόνο που πριν βάλεις την κρεμάλα, πες το εξής: “Κύριε, την ψυχή μου παραδίδω σε Σένα, και το σώμα μου σε σας, δαίμονες”».
Το γιατί ο πατήρ Ανατόλιος του έδωσε μια τέτοια συμβουλή και τι ένιωθε εκείνη τη στιγμή, αυτό για μένα παραμένει μέχρι σήμερα ένα μυστήριο. Αλλά ο άνδρας έμεινε ικανοποιημένος και έφυγε με ένα σαφή σχέδιο για το τι θα έκανε. Φυσικά, τώρα καταλαβαίνω ότι ο πατήρ Ανατόλιος, χωρίς αμφιβολία, προσευχόταν για αυτόν τον άτυχο άνθρωπο. Δεν μπορούσε ο παππούλης να επιτρέψει να διαπραχθεί ένα τόσο φοβερό αμάρτημα και να χαθεί η ψυχή αυτού του ανθρώπου, αλλά και η δική του, αφού είχε αναλάβει την ευθύνη ενώπιον του Θεού για τον άτυχο άνθρωπο.
Τα πιο ενδιαφέροντα συνέβησαν στη συνέχεια. Μετά από λίγο καιρό, αυτός ο άνθρωπος έρχεται τρέχοντας (ναι, τρέχοντας!) και, τρέμοντας από φόβο, αρχίζει να διηγείται, χάνοντας κάθε τόσο τη συνοχή στις σκέψεις του, τι του συνέβη αφότου έφυγε από τον ναό και τον πατέρα Ανατόλιο:
«Ήρθα σπίτι. Πήρα ένα σχοινί. Ανέβηκα σε σκαμνί. Έβαλα τη θηλιά στο λαιμό μου και είπα όλα αυτά που μου είπατε, δηλαδή: «Κύριε, παραδίδω την ψυχή μου σε Σένα, και το σώμα μου σε σας, δαίμονες». Και αφού το είπα αυτό, ένιωσα ένα παγωμένο κρύο αέρα από κάποια πλάσματα που ήταν κοντά μου. Ήταν δαίμονες, οι οποίοι μου είπαν: «Δεν χρειαζόμαστε το βρωμερό σου σώμα, χρειαζόμαστε την ψυχή σου».
Περιττό να αναφέρουμε ότι μετά από αυτή την αποκάλυψη, ο κακομοίρης απελευθερώθηκε αμέσως από τη θηλιά και έτρεξε πίσω στο ναό, στον πατέρα Ανατόλιο. Δεν ξέρω τι γίνεται με αυτόν τώρα, αλλά ελπίζω να είναι καλά. Ο Θεός τον έσωσε τότε.
Αυτή η ιστορία συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το 2004, ο πατήρ Ανατόλιος αναχώρησε εις Κύριον και τώρα προσεύχεται για μας στον θρόνο του Παντοδύναμου.
