«Ακριβώς όπως ο παππούς μας»

Στα λείψανα του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι. Φωτογραφία: bargrad.com

Την ιστορία που ακολουθεί μου την διηγήθηκε μια νηπιαγωγός. Είχε μεγαλώσει την κόρη της και για πολλά χρόνια ανέθρεφε και αγαπούσε ειλικρινά τα παιδιά άλλων. «Έχουμε την πιο καλή νηπιαγωγό στον κόσμο», έλεγαν τα παιδιά της τάξης της. Όμως, το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε δικά της εγγόνια. Η μοναδική της κόρη είχε διαγνωστεί με παθολογίες της μήτρας, λόγω των οποίων ήταν εξαιρετικά δύσκολο να μείνει έγκυος και να γεννήσει. Αρκετές αποβολές και μια παλίνδρομη κύηση μείωναν κάθε φορά τις ελπίδες του ζευγαριού για ένα παιδί. Εξάλλου, η ηλικία της πλησίαζε ήδη τα 30.

Όταν, στις επόμενες διακοπές της, η Ναντέζντα και ο σύζυγός της πήγαν στην Κρήτη, εκείνη δεν ήλπιζε πια σε κάποιο θαύμα. Και εκεί, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, μπήκε σε έναν ναό. Είδε την εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, ο οποίος δεν απεικονιζόταν με επισκοπικά άμφια, αλλά ως ένας απλός γέροντας με λευκή γενειάδα. «Ακριβώς όπως ο παππούς μας», είπε στη μητέρα της στο τηλέφωνο. Από τότε, η Ναντέζντα άρχισε να πηγαίνει να προσεύχεται σε αυτόν κάθε μέρα.

Η υπάλληλος στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, όταν το παρατήρησε αυτό, της είπε ότι για το Μπάρι, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Νικολάου, υπάρχει πλοίο. Και μάλιστα, για προσκυνητές μιας ημέρας δεν απαιτείται ιταλική βίζα. Και σύμφωνα με το πρόγραμμα, ακριβώς αύριο προβλεπόταν το τελευταίο πλοίο με το οποίο προλάβαιναν να πάνε εκεί.

Τι να κάνουν; Το συγκεκριμένο ταξίδι δεν ήταν προγραμματισμένο, οι διακοπές τελείωναν, και μαζί τους και τα χρήματα. Σε οικογενειακή σύσκεψη αποφασίστηκε να σταλεί μόνη της η Ναντέζντα στο Μπάρι, αφού τα χρήματα δεν αρκούσαν πια και για τους δύο.

Η Ναντέζντα αγόρασε το πιο φθηνό εισιτήριο και, όταν έφτασε στον τόπο αναχώρησης, έμεινε άναυδη. Μπροστά της, αυτή που δεν είχε ταξιδεύσει ποτέ με άλλο πλωτό στη ζωή της εκτός από καταμαράν και φουσκωτές βάρκες, βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο πλοίο με πέντε καταστρώματα, στο οποίο έμπαιναν άνετα διώροφα τουριστικά λεωφορεία. Με αναστεναγμό, η Ναντέζντα άρχισε να κατεβαίνει στο κάτω τελευταίο κατάστρωμα, όπου βρισκόταν η καμπίνα της.

= Στο δρόμο ο ξεναγός έλεγε κάτι για τον νότο της Ιταλίας, αλλά η Νάντια δεν τον άκουγε, όλες οι σκέψεις της είχαν να κάνουν μόνο για τον Άγιο Νικόλαο=

Η στενή σκάλα της θύμισε την ταινία «Τιτανικός». «Αν συμβεί ναυάγιο, δεν θα καταφέρεις να βγεις από το τελευταίο κατάστρωμα», σκέφτηκε με φόβο η Νάντια. Και όταν είδε τη στενή καμπίνα χωρίς φινιστρίνια και με ράφια μικρότερα και από τα πιο μικρά που βρίσκει κανείς σε βαγόνια τρένου, κατάλαβε ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να κοιμηθεί εκεί, και το μόνο που της απέμενε ήταν να προσεύχεται.

Προς έκπληξη, η νύχτα πέρασε ήσυχα, η θάλασσα ήταν ήρεμη και φιλόξενη. Το επόμενο πρωί οι τουρίστες έφτασαν στο Μπάρι, τους μοίρασαν γρήγορα στα λεωφορεία και τους μετέφεραν στην πόλη. Στο δρόμο ο ξεναγός έλεγε κάτι για τον νότο της Ιταλίας, αλλά η Νάντια δεν τον άκουγε, όλες οι σκέψεις της είχαν να κάνουν μόνο για τον Άγιο Νικόλαο.

Και να που βρέθηκε μπροστά στη Βασιλική. Δίπλα περπατούν ατάραχοι οι Ιταλοί καθολικοί, ο κόσμος κοντά στο μεγάλο αυτό χριστιανικό ιερό είναι λίγος. Διαπίστωσε ότι τα ίδια τα λείψανα βρίσκονται στον κάτω ναό, ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι κλειστός, και ότι μπορεί να δει κανείς τα λείψανα μόνο μέσα από ένα μεταλλικό κιγκλίδωμα. Η Ναντέζντα σχεδόν έκλαιγε: «Άγιε Νικόλαε, τόσο πολύ ήθελα να έρθω, και τώρα...».

Όμως, μετά από 15 λεπτά, πλησίασε μια ομάδα προσκυνητών με έναν ιερέα, τους άνοιξαν τις πύλες και η Νάντια κατάφερε να προσκυνήσει τα λείψανα. Για την ακρίβεια, την μαρμάρινη πλάκα, κάτω από την οποία βρίσκονται τα θαυματουργά λείψανα. Το λεωφορείο της ετοιμάζεται για να συνεχίσει την περιήγηση στα αξιοθέατα, αλλά η Ναντέζντα παραμένει στον ναό. Αυτή η ομάδα προσκυνητών φεύγει, σύντομα εμφανίζεται μια άλλη, οι άνθρωποι ψάλλουν Χαιρετισμούς του Αγίου και διαβάζουν προσευχές, η Νάντια προλαβαίνει να τις ακούσει στα ρωσικά, στα ελληνικά και στα σερβικά. Ποτέ δεν είχε προσευχηθεί όπως εκείνη την ημέρα. Φαινόταν λες και ο ίδιος ο άγιος βρισκόταν δίπλα της και άκουε με φροντίδα τις προσευχές της και σκούπιζε τα δάκρυά της. Το βράδυ, κουρασμένη και πεινασμένη, αλλά απόλυτα ευτυχισμένη, η Ναντέζντα επιστρέφει στο πλοίο. Τίποτα πια δεν την φοβίζει. Και το πρωί, μαζί με τον σύζυγό της, επιστρέφουν στο σπίτι τους.

Εμφανίστηκε στον ύπνο της μια ψηλή Γυναίκα με μπλε ένδυμα, η Οποία της είπε: «Μην κλαις, θα αποκτήσετε παιδί»

Και η μητέρα της προσευχόταν στο σπίτι και διάβαζε Χαιρετισμούς της Υπεραγίας Θεοτόκου. Πριν επιστρέψουν τα παιδιά, εμφανίστηκε στον ύπνο της μια ψηλή Γυναίκα με μπλε ένδυμα, η Οποία της είπε: «Μην κλαις, θα αποκτήσετε παιδί».

...Το αγόρι γεννήθηκε στις 22 Μαΐου, και η γιαγιά ζήτησε να το ονομάσουν Νικόλαο, αλλά οι γονείς επέλεξαν το όνομα Βλαδίμηρος. Και μόνο μετά από καιρό, ανοίγοντας ξανά τους αγαπημένους της Χαιρετισμούς της Παναγίας της «Ιεροσολυμίτισσας», η γιαγιά διαπίστωσε με έκπληξη ότι στο κείμενο εμφανίζεται τρεις φορές το όνομα Βλαδίμηρος.

Τώρα, ο μικρός Βλαδίμηρος είναι ήδη 10 ετών, γνωρίζει καλά την οικογενειακή ιστορία ως προς το ποιος έκανε τη χάρη για να έρθει στον κόσμο και συχνά ζητάει να του την ξαναδιηγηθούν.