Μια θαυμαστή σωτηρία

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εγώ, ο 19χρονος νέος τότε, πήγα στην πόλη Μαϊκόπ για να εκπαιδευτώ στο επάγγελμα του κομμωτή γυναικών. Έτυχε, καθώς έψαχνα για να νοικιάσω δωμάτιο, να περάσω αρκετές φορές μπροστά από ηλικιωμένες γυναίκες, που κάθονταν στην αυλή του σπιτιού με αριθ. 229, στην οδό Κρεστιάνσκαγια. Όταν για πολλοστή φορά είχα περάσει δίπλα τους, μία από αυτές τις ηλικιωμένες με λυπήθηκε και δέχτηκε να με φιλοξενήσει στο διαμέρισμά της. Το διαμέρισμα αποτελούνταν από ένα μόνο δωμάτιο, και το ένα τέταρτο το καταλάμβανε το εικονοστάσι. Στους τοίχους και στο τραπεζάκι που βρισκόταν στη γωνία υπήρχαν πολλές εικόνες, μπροστά στις οποίες έκαιγε όλο το 24ωρο ένα χειροποίητο καντήλι. Η γιαγιά Νάντια, ήταν πολύ ευσεβής. Οι γονείς μου, αν και λιγότερο ευσεβείς, με είχαν αναθρέψει στο πνεύμα της Ορθοδοξίας, κάτι που εκείνη την εποχή απαιτούσε, αν όχι ανδρεία, σίγουρα μια ορισμένη τόλμη και βεβαιότητα για το πού βρίσκεται η αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει, από τα παιδικά μου χρόνια ήξερα απ' έξω το «Πάτερ ημών». Και να που ο Κύριος μου έστειλε, για επτά ολόκληρους μήνες εκπαίδευσης, την επικοινωνία με μια τόσο μοναδική γιαγιά. Μου είχε προτείνει να κοιμάμαι κοντά στο εικονοστάσι, σε ένα μαλακό κρεβάτι, με το κεφάλι προς τις ιερές εικόνες. Η γιαγιά Νάντια, από την πλευρά της, είχε πάρει τον καναπέ στην αντίθετη γωνία.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της συγκατοίκησης, ένιωσα την παρουσία της χάρης του Θεού. Η γιαγιά Νάντια διάβαζε προσευχές και με ευλογούσε με το σημείο του σταυρού, κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι για να πάω για μάθημα. Δεν μπορούσα να μην νιώσω ότι κάποιος αόρατος με βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές. Είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια πόσο πολύ δεθήκαμε ο ένας με τον άλλο. Μου έλεγε πολλές ιστορίες από τη δύσκολη ζωή της, μία από τις οποίες θα σας διηγηθώ.

Αυτό που θα σας διηγηθώ συνέβη χειμώνα, στην περιοχή της πόλης Νοβοροσίϊσκ, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Η γιαγιά Νάντια ήταν μια νεαρή, γεμάτη δύναμη και όμορφη γυναίκα. Έπρεπε να κάνει ένα αναγκαστικό θαλάσσιο ταξίδι με κάποιο πλοίο από το Νοβοροσίϊσκ προς το Μπατούμι. Το πλοίο ήταν αδιαχώρητα γεμάτο με κόσμο. Πριν προλάβει να εγκαταλείψει τον κόλπο του Τσεμές, εμφανίστηκε στον ουρανό ένα φασιστικό αεροπλάνο. Οι δύο πρώτες βόμβες δεν βρήκαν το στόχο τους. Η τρίτη όμως... Το πλοίο άρχισε να βυθίζεται και όλοι έπρεπε να πηδήξουν στη θάλασσα. Η θερμοκρασία του νερού ήταν περίπου στο μηδέν. Η γιαγιά μου Νάντια, με το παλτό της, τις βαριές μπότες της από απομίμηση δέρματος και ένα σακίδιο στους ώμους, βρέθηκε μαζί με όλους τους άλλους στο καυτά παγωμένο νερό. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο γρήγορα τα ζεστά της ρούχα βράχηκαν και άρχισαν να την τραβούν προς τον βυθό. Και τότε άρχισαν τα θαύματα. Όπως έλεγε η ίδια:

Προσεύχομαι στον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό και ξαφνικά νιώθω ότι στέκομαι πάνω σε μια σανίδα

– Προσεύχομαι δυνατά στον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό και ξαφνικά νιώθω ξεκάθαρα ότι κάτω από τα πόδια μου υπάρχει μια σανίδα… Προσεύχομαι χωρίς να σταματάω ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Φυσικά, πολλοί άνθρωποι πνίγηκαν πριν προλάβουν να φτάσουν τα στρατιωτικά σκάφη για να βοηθήσουν. Εγώ συνεχίζω να προσεύχομαι, στέκοντας πάνω στη «σανίδα» μου, και δεν βυθίζομαι στο νερό πιο κάτω από το στήθος. Όταν οι ναύτες με ανέβασαν στο σκάφος, παγωμένη και ανίκανη να κουνήσω τα άκρα μου, αποδείχθηκε ότι πίσω μου υπήρχε μια γυναίκα που κρατιόταν από το σακίδιό μου. Μας έβγαλαν και τις δύο από το νερό. Την ρώτησα μετά: «Γιατί κρατιόσουν τόσο σιωπηλά, που δεν σε κατάλαβα καν;» – «Φοβόμουν πολύ ότι θα με έριχνες από τους ώμους σου. Θα πνιγόμουν αμέσως».

Τώρα, περισσότερα από 35 χρόνια αφότου άκουσα αυτή την ιστορία από τη γιαγιά μου τη Νάντια, δεν παύω να νιώθω τον ίδιο φόβο και την ίδια συγκίνηση, όπως τότε!

Άγιε Νικόλαε, πρέσβευε υπέρ ημών!