«Ούτε εγώ ούτε εσύ θα ξεχάσουμε ποτέ αυτή τη μέρα»

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που με συγκλόνισε βαθιά. Αφορά στο πώς ο γέροντας Γαβριήλ μας «βρίσκει» στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ζωής μας, αποδεικνύοντας ότι για έναν άγιο της Αγάπης, δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε εμπόδια. Διότι, για τη σωτηρία μιας και μόνο ψυχής, ο παππούλης είναι έτοιμος ακόμη και σήμερα για οποιαδήποτε πράξη, για οποιαδήποτε «παραξενιά» και για οποιαδήποτε θυσία.

Ο Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) (στο κέντρο)

Ο δούλος του Θεού Ζβιάντ (που με παρακάλεσε να μην αναφέρω το επίθετό του) μαρτυρεί για γεγονότα του 2013:

– Όσο βρισκόμουν στο εξωτερικό, δεν κατάλαβα καν πώς είχα συνηθίσει τα ναρκωτικά. Πρώτα έχασα τις δυνάμεις μου, μετά τη χαρά μου. Η δουλειά έπαψε να με ενδιαφέρει, απομακρύνθηκα από όλους τους συγγενείς και τους φίλους μου. Όταν επέστρεψα στη Γεωργία, νοίκιασα ένα σπίτι σε μια απομονωμένη περιοχή, για να μείνω μόνος και να προσπαθήσω να απαλλαγώ από αυτά, να ξεσυνηθίσω αυτό το βρωμερό πράγμα. Πόσο λάθος κάνουμε, όταν σε τέτοιες καταστάσεις πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς τον Θεό και τους δικούς μας! Μόνο αργότερα το κατάλαβα: ήταν ακριβώς οι προσευχές των δικών μου που με έβγαζαν από αυτό το βούρκο.

Ένα βράδυ περπατούσα κοντά στο δάσος. Βλέπω: σε ένα παγκάκι κάθεται ένας ηλικιωμένος ιερέας με λευκή γενειάδα και κλαίει… Κλαίει τόσο πικρά, που ακόμα και εγώ, ενώ ήμουν «υπό την επήρεια», πλησίασα για να τον βοηθήσω.

– Έχω να φάω τρείς μέρες, οι δυνάμεις μου φεύγουν, - ψιθύρισε αυτός ο άγνωστος ιερέας.

Σχεδόν τον έσυρα πάνω μου μέχρι το σπίτι. Το ψυγείο ήταν άδειο, μόνο ψωμί και λουκάνικα. Τον έβαλα σε μια πολυθρόνα και έτρεξα στο μάρκετ. Γυρίζω τρέχοντας, αρχίζω να μαγειρεύω αυγά και μακαρόνια, και αυτός μου λέει: «Δεν θα φάω χωρίς εσένα». Και να που εγώ, ένας άνθρωπος που έχει ξεχάσει τι σημαίνει κανονικό φαγητό, κάθομαι και φροντίζω αυτόν τον ιερέα για δύο ώρες.

– Θα ήθελα λίγο κρασί… - μου ζήτησε.

Του απάντησα ότι δεν πίνω και ότι δεν έχω κρασί στο σπίτι. Η αντίδρασή του ήταν άμεση. Ο ιερέας με κοίταξε αυστηρά και μου είπε:

– Και βέβαια, αυτά που δεν επιτρέπονται, εσύ μια χαρά τα κάνεις και τα παίρνεις! Πρόσεξε, θα σου κάνω μια τέτοια φάρσα! – και γέλασε. Συστήθηκε ως «Μαμά Μπασίλι», δηλαδή πατήρ Βασίλειος. (Στην παιδική ηλικία τον μελλοντικό άγιο, προς τιμήν του αποθανόντος πατέρα του, όλοι τον αποκαλούσαν Βασικό).

Μετά από λίγο ένιωσε άσχημα. Έτρεμε, δυσκολευόταν να αναπνεύσει, αλλά μου απαγόρευσε να καλέσω το ασθενοφόρο. Κι εγώ ο ίδιος φοβόμουν: μήπως μαζί με τους γιατρούς έρθουν και αστυνομικοί, κάνουν έρευνα και βρουν αυτό που με έφερε στο χείλος του γκρεμού…

– Να καλείς την Θεοτόκο! – φώναξε. Να Της ζητήσεις να βοηθήσει!

Δεν ήξερα ούτε μία προσευχή. Από το φόβο άρχισα απλώς να φωνάζω προς τον ουρανό: «Παναγία, βοήθησέ με! Ιησού, βοήθησέ με!» Κι εκείνος μου ψιθύριζε ονόματα αγίων, από τα οποία θυμήθηκα μόνο τους αγίους Χαράλαμπο και Ξένια της Πετρούπολης. Μετά από λίγη ώρα, η κατάστασή του βελτιώθηκε. Και στις τέσσερις το πρωί – μια νέα παράκληση: «Πήγαινέ με στο Σαγκαρέτζο».

Ήθελα πλέον να απαλλαγώ από αυτόν τον παράξενο ιερέα και συμφώνησα. Διανύσαμε περίπου 70 χιλιόμετρα. Στο δρόμο μου έλεγε κάποιες ιστορίες – δεν κατάφερα να θυμηθώ τίποτα, αλλά θυμάμαι σίγουρα ένα πράγμα: μου ήταν πολύ ευχάριστο να ακούω τόσο τη φωνή του όσο και αυτές τις ιστορίες. Μόλις φτάσαμε στο Σαγκαρέτζο, φώναξε:

– Πού με έφερες;! Αφού σου ζήτησα να με πας στο Σαγκουράμο!

Κι αυτό είναι προς την άλλη κατεύθυνση, άλλα 80 χιλιόμετρα. Ζήτησα συγγνώμη, έκανα αναστροφή… Και τότε τι άρχισε… Πρώτα, έσκασε ένα λάστιχο με θόρυβο. Βρίζοντας, έβαλα τη ρεζέρβα. Προχωρήσαμε λίγο και η ρεζέρβα έγινε κουρέλια! Το αυτοκίνητο είναι σταθμευμένο, γύρω έχει απόλυτη ησυχία, και αυτός ο μυστηριώδης γέροντας δίπλα μου…

Για περίπου μιάμιση ώρα προσπαθούσα να σταματήσω έστω κάποιον για να ζητήσω βοήθεια. Εν τω μεταξύ ξημέρωσε, και ένας καλός άνθρωπος με πήγε μέχρι το πλησιέστερο συνεργείο ελαστικών, σε απόσταση δεκαεπτά χιλιομέτρων. Αυτός ο παράξενος ιερέας έμεινε στο αυτοκίνητο – είπε ότι θα το φύλαγε. Εν ολίγοις, κατάφερα κακήν-κακώς να βάλω το άλλο λάστιχο, και ξανά ξεκινήσαμε προς το Σαγκουράμο.

Σε όλη τη διαδρομή αυτός ο ιερέας τραγουδούσε. Τη μια γεωργιανά τραγούδια, την άλλη τραγουδούσε τσιγγάνικα – από την ταινία «Οι Τσιγγάνοι φεύγουν προς τον ουρανό…». Με ρωτούσε: «Έχεις δει αυτή την ταινία; Εγώ, όμως, είχα ακολουθήσει μια ομάδα τσιγγάνων, είχα ζήσει μαζί τους, βάπτισα πολλούς, έχω πολλούς φίλους εκεί. Οι τσιγγάνοι είναι καλός λαός…» Άρχισα να παρατηρώ ότι αυτός ο άνθρωπος ήξερε πάρα πολλά για μένα. Απαντούσε ακριβώς στις ερωτήσεις που μόλις προλάβαινα να σκεφτώ. Με οδηγούσε για πολλή ώρα στους δρόμους του Σαγκουράμο: πότε μου έλεγε να στρίψω δεξιά, πότε αριστερά. Τελικά, κάπου στην άκρη του δρόμου, κατέβηκε από το αυτοκίνητο. Καθώς κατέβαινε, γύρισε και μου είπε:

– Αυτή τη μέρα ούτε εγώ, ούτε εσύ θα την ξεχάσουμε ποτέ… Δεν θα την ξεχάσεις, έτσι; Θα πεις σε όλους, σε ποιους δρόμους περιπλανηθήκαμε εμείς οι δύο;..

Δεν πρόλαβα καν να κάνω αναστροφή, και αυτός ο ιερέας είχε εξαφανιστεί, δεν κατάλαβα καν πού πήγε

Από ευγένεια συμφώνησα και ξεκίνησα να γυρίσω πίσω. Δεν πρόλαβα καν να κάνω αναστροφή, και αυτός ο ιερέας είχε εξαφανιστεί, δεν κατάλαβα καν πού πήγε. Μπροστά μου με περίμεναν ακόμα ογδόντα χιλιόμετρα. Με τεράστια δυσκολία, περνώντας ατελείωτα εμπόδια, κατάφερα τελικά να φτάσω στο σπίτι – η διαδρομή μου πήρε περίπου τέσσερις ώρες. Μόλις μπήκα στο σπίτι, έπεσα εξαντλημένος στον καναπέ. Σχεδόν ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο το έζησα σε τέτοια τρελή ένταση… όχι απλώς αποκοιμήθηκα, κυριολεκτικά «απενεργοποιήθηκα».

Όταν ξύπνησα το πρωί, προς μεγάλη μου έκπληξη, ένιωθα καλά. Από συνήθεια άνοιξα την ντουλάπα για να πάρω την «πρωινή μου δόση», αλλά ούτε στη ντουλάπα, ούτε σε καμία από τις κρυψώνες δεν υπήρχε ούτε ένα γραμμάριο ναρκωτικών. Όλα είχαν εξαφανιστεί… Θύμωσα, φοβήθηκα, σκέφτηκα: μήπως ήρθε η αστυνομία; Μέσα σε αυτό το χάος, ψάχνοντας παντού, έφτασα στο ράφι με τα βιβλία. Για μια στιγμή το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο, στο εξώφυλλο του οποίου απεικονιζόταν κάποιος πολύ γνωστός.

Ήταν το βιβλίο «Το διάδημα του γέροντα». Και στο εξώφυλλο ήταν εκείνος ο «παράξενος ιερέας», τον οποίο φρόντιζα για δύο μέρες… Ακριβέστερα, όχι ο παράξενος ιερέας, αλλά ο γέροντας Γαβριήλ. Και, όπως αποδείχθηκε, δεν τον πηγαινοέφερνα εγώ όλο αυτό το διάστημα, αλλά εκείνος εμένα.

Έμεινα καθηλωμένος στη θέση μου. Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία. Είχα ακούσει για τον γέροντα, αλλά δεν ήξερα σχεδόν τίποτα. Ένα ρίγος διαπέρασε όλο μου το σώμα, και τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι… Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασα σε αυτή την κατάσταση. Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν το εξής: παλιότερα, αν καθυστερούσα να πάρω αυτό το βρωμερό πράγμα έστω και μισή ώρα, ξεκινούσε μια φρικτή κατάσταση στέρησης. Και εδώ είχαν περάσει ήδη δύο ημέρες, και δεν υπήρχε ούτε σύνδρομο στέρησης, ούτε ρίγη, ούτε η ίδια η επιθυμία. Εκείνη τη στιγμή ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.

Σύντομα επέστρεψα στη δουλειά μου στο εξωτερικό, επέστρεψα στην οικογένειά μου, επέστρεψα στον Θεό και στην ίδια τη ζωή. Έχουν περάσει ήδη δεκατρία χρόνια από εκείνη την ημέρα που αναγεννήθηκα. Αναγεννήθηκα χάρη στη μεγάλη ευσπλαχνία του Κυρίου και με την άμεση παρέμβαση του πατέρα Γαβριήλ. Στην αρχή κανείς δεν πίστευε ότι δεν έπαιρνα πια αυτό το δηλητήριο. Και όταν οι δικοί μου πείστηκαν, η μαμά μου ομολόγησε: εκείνη την περίοδο είχε ανάψει μια λαμπάδα ίση στο μπόι μου μπροστά στην εικόνα του πατέρα Γαβριήλ και τον ικέτευε: «Σε παρακαλώ, σώσε τον γιο μου…»

Συνεχώς θυμάμαι τα λόγια του: «Αυτή τη μέρα ούτε εγώ, ούτε εσύ θα την ξεχάσουμε ποτέ… Δεν θα την ξεχάσεις, έτσι; Θα πεις σε όλους, σε ποιους δρόμους περιπλανηθήκαμε εμείς οι δύο…»

Πράγματι έτσι είναι, πάτερ Γαβριήλ! Πράγματι, καλέ μας, ακούραστε προστάτη, ελπίδα μας και μεσίτη μας! Δεν θα το ξεχάσω. Και με αυτή την επιστολή το λέω σε όλους: δεν θα μας εγκαταλείψεις ποτέ. Και αν χρειαστεί, θα έρθεις και θα μας επαναφέρεις στα λογικά μας. Θα μας επαναφέρεις όπως μόνο εσύ ξέρεις: παράξενα, με μεγαλοπρέπεια και με τρόπο που ο βαρυφορτωμένος από αμαρτίες νους μας δεν μπορεί καν να φανταστεί.

***

Καθώς άκουγα τον Ζβιάντ, άθελά μου, σαν επιβεβαίωση, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια που είχε επαναλάβει πολλές φορές ο γέροντας Γαβριήλ λίγο πριν τον θάνατό του: «Φεύγω, αλλά θα είμαι πάντα δίπλα σας, αόρατος. Ποτέ δεν θα σας εγκαταλείψω».

Πράγματι, ο αγαπημένος μας πατήρ Γαβριήλ δεν εγκαταλείπει κανέναν! Βγαίνει από τη σιωπή του Σαμταβρό για να συναντήσει τον πόνο μας, την απιστία μας και την ελπίδα μας. Βγαίνει προς εμάς, ώστε ο καθένας – από το δικό του Σαγκαρέτζο, από το δικό του αδιέξοδο, από το δικό του προσωπικό «σύνδρομο στέρησης» – να μπορέσει επιτέλους να βρει το δρόμο για το Σπίτι! Και όσο θυμόμαστε αυτούς τους δρόμους, όσο τους διηγούμαστε ο ένας στον άλλο, δεν είμαστε ορφανά.

Δεν πιστεύουμε απλώς σε αυτό – βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια την παρουσία Του στις ζωές που έσωσε. Σε κάθε χτύπο της καρδιάς ακούμε τη θριαμβευτική κραυγή Του, που νικά κάθε θάνατο:

– Πέθανα, αλλά ζω! Και δεν θα σε εγκαταλείψω ποτέ…

Απευθυνόμαστε στους αναγνώστες της πύλης gr.pravoslavie.ru

Αγαπητές αδελφές και αγαπητοί αδελφοί!

Ολοκληρώσαμε τα γυρίσματα του τρίτου μέρους της ταινίας για τον αγαπημένο μας γέροντα Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). Το μεγάλο έργο έχει ολοκληρωθεί, αλλά μπροστά μας έχουμε να κάνουμε ένα ακόμα πολύ σημαντικό βήμα! Εκκρεμεί το πολύ προσεκτικό μοντάζ, ώστε να διατηρηθεί κάθε λεπτομέρεια του πνευματικού αγώνα του Γέροντα. Επιπλέον, απομένει η επαγγελματική ηχογράφηση και η μελωδική μουσική επένδυση, που να μπορούν να μεταδώσουν τη χάρη και τη σοφία της ζωής του. Όπως έχουμε και τη δουλειά που πρέπει να γίνει πάνω στις σκηνές, ώστε να είναι η ιστορία ζωντανή και να ακουμπάει την καρδιά του καθενός. Πρέπει να εμφυσήσουμε ζωή σε αυτή την ιστορία, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να έχει αξιοπρέπεια!

Απευθυνόμαστε σε σας με πίστη και ελπίδα. Ακόμη και το πιο μικρό χρηματικό ποσό συχνά λειτουργεί καταλυτικά, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο έργο.

Στοιχεία για μεταφορά χρημάτων: Paypal: diademas@yahoo.com

Η δωρεά σας δεν είναι απλώς μια οικονομική συνεισφορά. Είναι συμμετοχή σε πνευματική διακονία, διότι τόσο με την μελέτη του βίου και των διδαχών του, όσο και μέσω της προβολής ταινιών για τον Γέροντα Γαβριήλ, χιλιάδες καρδιές βρίσκουν παρηγοριά και στρέφονται προς τον Θεό.

Κατά τη μεταφορά των χρημάτων, παρακαλούμε να αναφέρετε τα ονόματά σας, καθώς και τα ονόματα των αποθανόντων συγγενών σας. Θα τα μνημονεύσουμε σε ειδική ακολουθία μπροστά στα άγια λείψανα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) στο Σαμταβρό, καθώς και μπροστά στη θαυματουργή εικόνα των Αγίων Γαβριήλ του Σαμταβρό και Σεραφείμ του Σαρόφ.

Βοηθήστε (μας) να δώσουμε σε αυτή την εμπνευσμένη ιστορία μια φωνή που θα την ακούσουν εκατομμύρια άνθρωποι!

Με αγάπη και ευγνωμοσύνη,
η ομάδα των συντελεστών της ταινίας