Η ανάσταση του ναρκομανή

Ο Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)

Η ιστορία που ακολουθεί έλαβε χώρα στις 14 Οκτωβρίου 1998, την ημέρα της γιορτής Σβετιτσχοβέλι στη Μτσχέτα, την αρχαία πρωτεύουσα της Γεωργίας. Την αφηγείται ο Γιώργος, ο πρωταγωνιστής της:

– Την δύσκολη εκείνη περίοδο εγώ και η οικογένειά μου ζούσαμε στην Τιφλίδα. Ήμουν ναρκομανής.

Μια ημέρα, ένας φίλος μου, που ετοιμαζόταν να πάει με την οικογένειά του στη γιορτή Σβετιτσχοβέλι, με προσκάλεσε να πάω μαζί του. Βρισκόμουν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, είχα πάρει ηρωίνη. Τότε ήμουν εντελώς αδιάφορος για τις εκκλησιαστικές γιορτές. Συμφώνησα όμως να πάω για τον εορτασμό της πόλης Μτσχέτα.

Παρακολουθήσαμε την εορταστική συναυλία και μετά καθίσαμε σε ένα εστιατόριο. Και όταν ετοιμαζόμασταν να γυρίσουμε πίσω, η γυναίκα του φίλου μου, η Ταμάρα, είπε ότι στη Μτσχέτα υπάρχει ο τάφος του γνωστού θαυματουργού γέροντα Γαβριήλ και ότι θα ήθελε να πάει στον τάφο του και να προσευχηθεί. Αναγκαστήκαμε να συμφωνήσουμε, αλλά δεν μπήκαμε στο ίδιο το μοναστήρι Σαμταβρό, στην αυλή του οποίου βρισκόταν τότε ο τάφος. Θυμάμαι ότι της είπα φωναχτά με ειρωνεία:

– Άναψε και για μένα ένα κερί, ζήτησέ του να με σώσει!

Το βράδυ, την ώρα που έπινα το τσάι μου στο σπίτι μου, με επισκέφτηκε ένας γνωστός μου και μου έδειξε «εξαιρετική» ηρωίνη. Ήμουν ήδη υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, αλλά θα ήταν «αναξιοπρεπές» το να αρνηθώ…

Δε θυμάμαι τι ακολούθησε. Μου τα διηγήθηκαν οι δικοί μου.

Κάθε ομάδα γιατρών μου έκανε ένεση με 5 χιλιοστόγραμμα ναλοξόνης (συνολικά μου έβαλαν 20 χιλιοστόγραμμα!)

Με έβγαλαν από την κουζίνα. Οι γονείς μου, που ήταν στο σπίτι, κάλεσαν ασθενοφόρο. Οι γιατροί προσπάθησαν να με επαναφέρουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μετά την πρώτη ομάδα γιατρών, ήρθε η δεύτερη, μετά η τρίτη, η τέταρτη... Κοντά στο σπίτι είχε μαζευτεί μια ολόκληρη πομπή ασθενοφόρων. Ο αδελφός μου ήρθε τρέχοντας. Όλοι φώναζαν. Κάθε ομάδα γιατρών μου έκανε ένεση με 5 χιλιοστόγραμμα ναλοξόνης (συνολικά μου έβαλαν 20 χιλιοστόγραμμα!). Όσοι γνωρίζουν από ιατρική ξέρουν ότι μια τέτοια δόση θα αναστήσει ακόμα και νεκρό. Παρόλα αυτά, σε μένα αυτό δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Στη συνέχεια, μου έκαναν ένεση αδρεναλίνης στην καρδιά, μου έκαναν ηλεκτροσόκ, αλλά όλα ήταν μάταια...

Πέρασαν 45 λεπτά μετά τον θάνατό μου.

Τέσσερις ομάδες γιατρών προσπαθούσαν μάταια να με βοηθήσουν...

Η μαμά μου έχασε τις αισθήσεις της και ο μπαμπάς μου τυφλώθηκε

Περίπου μια ώρα αργότερα, η εικόνα ήταν η εξής: εγώ, να έχω μαυρίσει σε όλο το κορμί, με τα χέρια δεμένα με επίδεσμο, να είμαι ξαπλωμένος στο πάτωμα σκεπασμένος με ένα λευκό σεντόνι. Η μαμά μου τότε έχασε τις αισθήσεις της και ο μπαμπάς μου τυφλώθηκε. Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Οι γείτονες είχαν μαζευτεί στο πλατύσκαλο. Οι γυναίκες έκλαιγαν. Οι γιατροί συμπλήρωναν το πιστοποιητικό θανάτου. Μερικοί από αυτούς έλεγαν σιγανά: «Δεν είναι ο πρώτος νέος που πέθανε από αυτό το καταραμένο ναρκωτικό. Πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό...»

Εκείνη τη στιγμή, η Μανάνα, μια πιστή γειτόνισσα από τον τρίτο όροφο, που ήταν ενορίτισσα του μοναστηριού Σαμταβρό, μπήκε σιγανά στην ανοιχτή πόρτα του δωματίου όπου βρισκόμουν. Η Μανάνα τράβηξε το σεντόνι από το πρόσωπό μου και έκανε το σημείο του σταυρού στο μέτωπό μου με λάδι από τον τάφο του πατέρα Γαβριήλ. Ήλπιζε ότι αυτό θα με βοηθούσε με κάποιο τρόπο ενώπιον του Παντοδύναμου στον άλλο κόσμο...

Και εγώ... σηκώθηκα αμέσως με τα χέρια μου δεμένα με επίδεσμο!

Ο νεαρός γιατρός, που έγραφε το πιστοποιητικό θανάτου μου, έπεσε αναίσθητος.

Προκλήθηκε μια ασύλληπτη αναταραχή. Με μετέφεραν αμέσως στο νοσοκομείο και με εξέταζαν για τρεις ημέρες.

...Μέχρι σήμερα κρατώ το πιστοποιητικό του θανάτου μου.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την κοίμηση του μεγάλου γέροντα Γαβριήλ, αλλά τα θαύματα – αρχικά στον τάφο του και τώρα στα ιερά λείψανα – δεν έχουν σταματήσει.