Όταν έχασα τα σημειώματά μου στα Ιεροσόλυμα

Την ιστορία που ακολουθεί την καταγράψαμε από αφήγηση της Αναστασίας, μιας προσκυνήτριας στους Αγίους Τόπους, όπου και συνέβη.

Ο Κήπος της Γεθσημανή. Ιεροσόλυμα. Ζωγράφος: Αρτιόμ Πουτσκόβ     

Πριν από μερικά χρόνια πήγα για πρώτη φορά στα Ιεροσόλυμα. Παραμονές του ταξιδιού είχα πει σε όλους τους φίλους και γνωστούς μου ότι πρόκειται να πάω για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και τους πρότεινα να μου γράψουν σημειώματα με τα αιτήματά τους και τα ονόματα των δικών τους ανθρώπων. Εν τέλει, μάζεψα μια μεγάλη στοίβα από αυτά τα σημειώματα (νομίζω ότι ήταν τουλάχιστον εκατό), τα δίπλωσα όμορφα σε στοίβες, έγραψα και δικά μου σημειώματα, τα έβαλα από πάνω και τα έπιασα με ένα μανταλάκι ρούχων... Οι φίλοι μου και εγώ συμφωνήσαμε ότι θα τα πήγαινα όλα αυτά στον κήπο της Γεθσημανή. Για κάποιο λόγο όλοι μου ζήτησαν να πάω τα ονόματά τους εκεί και όχι στο Ναό του Παναγίου Τάφου, για παράδειγμα. Βεβαίως μου ζήτησαν να προσευχηθώ στους Αγίους Τόπους και εγώ για αυτούς.

Πρέπει να πω ότι ο κήπος της Γεθσημανή είναι σχετικά μικρός. Αυτό με εξέπληξε τότε, επειδή νόμιζα ότι θα ήταν μεγαλύτερος. Στην πραγματικότητα έχει περίπου το μέγεθος ενός δημόσιου πάρκου. Σκόπευα τα σημειώματα που είχα συγκεντρώσει να τα αφήσω δίπλα στην πέτρα, στο σημείο όπου πιστεύεται ότι ο Κύριος προσευχήθηκε για τελευταία φορά κατά τη διάρκεια των ευαγγελικών γεγονότων.

Στα Ιεροσόλυμα αναγκαζόμουν να περπατώ πολύ. Έτσι, ένα πρωί, πήρα εκείνη την στοίβα σημειωμάτων που μου είχαν δώσει οι φίλοι μου, την έβαλα στην πλαϊνή τσέπη της τσάντας μου και πήγα βόλτα. Τελικά τα έχασα...

Την απώλεια αυτή την διαπίστωσα αργότερα, το μεσημέρι, όταν έκανα περίπατο στην Παλαιά Πόλη. Κάτι ήθελα να πάρω από την τσάντα μου και είδα ότι τα σημειώματα έλειπαν. Φυσικά, στεναχωρήθηκα πολύ. Ήταν αποκλειστικά δικό μου το λάθος. Κατηγορούσα τον εαυτό μου: «Μα πώς είναι δυνατόν! Οι άνθρωποι έγραφαν τα αιτήματα προσευχής τους, προσπαθούσαν, ήλπιζαν. Πώς μπόρεσα να τα χάσω όλα;»

Μια περαστική γυναίκα, βλέποντάς με να κλαίω στη μέση του δρόμου, με ρώτησε στα ρωσικά τι συνέβη. Όπως μου είπε αργότερα, εργάζεται ως ξεναγός στους Αγίους Τόπους. Της εξήγησα πως έχει η κατάσταση και της είπα ότι οι άνθρωποι μου είχαν εμπιστευτεί να μεταφέρω τα σημειώματά τους και εγώ τα έχασα όλα, όλη την μεγάλη στοίβα.

Αυτή η γυναίκα με συμπόνεσε και με ηρέμησε λίγο. Μου είπε: «Μην στεναχωριέστε, τα Ιεροσόλυμα είναι αγία πόλη. Οι άνθρωποι θα δουν τα σημειώματα και θα τα πάνε κάπου, σε ένα προσκύνημα». Τα υποστηρικτικά της λόγια με ενθάρρυναν.

Έκανα για λίγο ακόμα περίπατο στην Παλαιά Πόλη και στη συνέχεια πήγα στον Κήπο της Γεθσημανή. Είτε με σημειώματα είτε χωρίς αυτά, ήθελα οπωσδήποτε να επισκεφθώ αυτό το ιερό μέρος. Μου πήρε περίπου σαράντα λεπτά περπάτημα για να φτάσω μέχρι εκεί.

Στον Κήπο της Γεσθημανή βιντεοσκοπούσα τα πάντα στο κινητό μου για να τα δείξω στους φίλους μου. Όταν πλησίαζα στο σημείο όπου ο Ιησούς Χριστός, όπως πιστεύεται, προσευχήθηκε περί του «ποτηρίου», τραβούσα κι εκεί βίντεο. Και να που πλησιάζω την πέτρα, καταγράφω τα πάντα στο κινητό μου και, για να το κάνω όμορφο, κάνω αργά-αργά ζουμ... Πλησιάζω στην πέτρα και έκπληκτη λέω την ώρα της λήψης: «Άντε;! Ο γραφικός χαρακτήρας σαν το δικό μου!» Και αυτό το λέω επειδή εκείνη τη στιγμή βλέπω μέσα από την κάμερα να βρίσκεται δίπλα στην πέτρα η δική μου στοίβα σημειωμάτων που είχα χάσει! Ήταν πιασμένη με το ίδιο μανταλάκι ρούχων και με τα δικά μου σημειώματα που είχα βάλει πάνω! Ήταν μια πολύ ξεκάθαρη αίσθηση θαύματος, και μάλιστα ενός πολύ ήσυχου και απλού θαύματος.

Ήταν μια πολύ ξεκάθαρη αίσθηση θαύματος, και μάλιστα ενός πολύ ήσυχου και απλού θαύματος

Βεβαίως, τα σημειώματα που είχα χάσει το μεσημέρι θα μπορούσαν να τα βρουν πιστοί άνθρωποι και να μεταφέρουν κάπου. Ωστόσο, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος ιερός τόπος, υπάρχουν τόσοι και τόσοι στην Αγία Πόλη. Ήταν εκπληκτικό, βεβαίως, να τα βρω ακριβώς εκεί όπου επρόκειτο να τα τοποθετήσω κι εγώ, σε εκείνο ακριβώς το σημείο στον Κήπο της Γεθσημανή.

Για μένα αυτό το περιστατικό ήταν ένα από εκείνα που ενδυνάμωσαν την πίστη μου και μου έδειξαν ότι πρέπει να εμπιστεύομαι τον Θεό. Όταν μια υπόθεση είναι αγαθή, ο Κύριος θα βρει τον τρόπο να την τακτοποιήσει.

Αναπολώ με ιδιαίτερη ζεστασιά εκείνο το πρώτο μου ταξίδι στους Αγίους Τόπους, όπου συνέβησαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Όμως, αυτό το σεμνό, ήσυχο θαύμα με τα σημειώματα μού ζεσταίνει ιδιαίτερα την ψυχή μου και μου είναι πολύ αγαπητό.