Ληστής, ο σταυρός του και το σταυρουδάκι στο λαιμό

Η ιστορία που ακολουθεί συνέβη πριν από περίπου 20 χρόνια σε μια πόλη της επαρχίας. Δυστυχώς, με το πέρασμα των χρόνων, το όνομα του πρωταγωνιστή έχει ξεχαστεί, όμως το περιστατικό αναμφίβολα είχε λάβει χώρα, καθώς ο ιερέας που τότε διακονούσε στις φυλακές και που ήταν μάρτυρας της μεταστροφής του πρωταγωνιστή προς την πίστη ζει ακόμα. Στο κάτω-κάτω, δεν υπάρχει τίποτα το τόσο εκπληκτικό σε αυτή την ιστορία, που να μην έχει συμβεί πολλές φορές στην ανθρωπότητα από την ημέρα που ο Σωτήρας του κόσμου σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ληστές...

Σε μια πόλη υπάρχει φυλακή, και, όπως είναι φυσικό, σε αυτήν εκτίουν την ποινή τους άτομα που έχουν διαπράξει εγκλήματα.

Σε αυτή τη φυλακή υπήρχε ένας άνθρωπος, ιδιαίτερα σεβαστός στον κόσμο του εγκλήματος. Δεν γνωρίζουμε τι του συνέβη, αλλά αυτός ο άνθρωπος πίστεψε.

Λόγω της ιδιαίτερης επιρροής στους κρατούμενους, όλοι σε αυτή τη φυλακή άρχισαν να μελετούν τα βασικά της Ορθοδοξίας, να διαβάζουν το Ευαγγέλιο και τους Αγίους Πατέρες. Προσκαλούσαν μάλιστα και ιερείς για να κάνουν διαλέξεις στη φυλακή.

Όταν αποφυλακίστηκε, είδε ότι ο κόσμος είχε αλλάξει ριζικά. Αλλά και ο ίδιος είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια ο ληστής, αλλά ένας άνθρωπος ανανεωμένος από την πίστη. Δεν τον ενδιέφεραν πια τα παλιά σκοτεινά του έργα. Γι' αυτό δεν δέχτηκε την πρόταση να οργανώσει τη διανομή ναρκωτικών στην πατρώα πόλη του, αντίθετα, άρχισε να την εμποδίζει.

Ωστόσο, με αυτό δεν συμφωνούσαν οι πρώην φίλοι του…

Τον εντόπισαν έξι μήνες μετά, την άνοιξη, όταν η γη είχε καθίσει πάνω από τον τάφο στον οποίο τον είχαν θάψει. Ήταν ξαπλωμένος με το κεφάλι γερμένο στο στήθος και με τα δύο χέρια να προστατεύουν μέχρι τέλους – προφανώς για να μην του το πάρουν – το σταυρουδάκι που φορούσε.

Πώς και γιατί προσέρχεται ο άνθρωπος στον Θεό; Αυτό είναι μυστικό μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου. Είναι δώρο από τον Θεό το να δέχεται μια σκληρή και αμαρτωλή καρδιά τον Κύριο και να ανάβει με τη φλόγα της πίστεως, όπως στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, ως τον μαρτυρικό θάνατο. Είναι δώρο στον άνθρωπο που αγάπησε τον Θεό τόσο πολύ, ώστε να απαρνηθεί για χάρη Του όλες τις απολαύσεις αυτού του κόσμου, ακόμη και την ίδια τη ζωή του!

Ανάπαυσε, Κύριε, την ψυχή του δούλου Σου!