Τη μια μέρα βοηθάς εσύ, την άλλη σε βοηθάνε άλλοι

Φωτογραφία Αλεξάνδρα Νικίτινα

Η Αλεξάνδρα Νικίτινα και ο σύζυγός της έχουν μικρή οικογενειακή φάρμα στην Περιφέρεια Καλούγκα.

Πριν από δώδεκα χρόνια, με την ευλογία του πατέρα Ηλία Νοζντρίν, παντρεύτηκα έναν αγρότη. Η φάρμα μας δημιουργήθηκε και αυτή με την ευλογία του. Τις αποφάσεις για όλα τα σημαντικά ζητήματα τις παίρναμε αφού προηγουμένως είχαμε συμβουλευτεί τον γέροντα. Και τώρα βέβαια προσπαθούμε να ζούμε σύμφωνα με την γραμμή που χάραξε εκείνος.

Ο γέροντας Ηλίας συχνά μας έδινε συμβουλές. Για παράδειγμα, μας έλεγε: «Για να πάνε όλα καλά στη ζωή, πρέπει οπωσδήποτε να βοηθάτε κάποιον». Τότε δεν είχαμε ούτε χρήματα ούτε δυνατότητες να βοηθήσουμε ουσιαστικά κάποιον, είχαμε μόνο γάλα από τη φάρμα. Αρχίσαμε να δίνουμε κάθε εβδομάδα γάλα στις πολύτεκνες οικογένειες της πόλης μας, όπως και στο πτωχοκομείο στο Κλίκοβο.

Μετά από ένα διάστημα, ο παππούλης μας είπε: «Στο πτωχοκομείο δεν υπάρχει καθόλου γάλα, πρέπει να βοηθήσουμε. Δώστε τους την καλύτερη αγελάδα σας, ας μένει εκεί».

Ήταν χειμώνας, μια περίοδος με την πιο χαμηλή παραγωγής γάλατος. Τότε είχαμε μόλις 4 αγελάδες που μας έδιναν γάλα, το υπόλοιπο κοπάδι ήταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Εγώ ήμουν έγκυος στο τρίτο μας παιδί. Στεναχωρέθηκα, αλλά ούτε καν διανοήθηκα να παρακούσω τον γέροντα. Την δώσαμε την αγελάδα.

Την άνοιξη μείναμε εντελώς χωρίς γάλα και χωρίς χρήματα, καθώς οι τελευταίες αγελάδες μας που έδιναν γάλα πήραν «άδεια τοκετού» ώστε να προλάβουν να ξεκουραστούν πριν τον τοκετό. Φυσικά, δεν πεινούσαμε, αλλά ζούσαμε πολύ φτωχά.

Και εκεί απροσδόκητα χτυπάει το τηλέφωνο από το πτωχοκομείο και μας λένε να περιμένουμε επισκέπτες. Έρχεται ένα αυτοκίνητο γεμάτο δώρα: φρέσκα λαχανικά, χόρτα, φρούτα για τα παιδιά, διάφορες κονσέρβες, δημητριακά. Και τι δεν είχε μέσα! Στη συνέχεια μας παίρνει τηλέφωνο η μαμά μου και μας λέει: «Ένας γνωστός μας πηγαίνει στην Όπτινα και θέλει να επισκεφτεί την οικογένειά σας και να σας γνωρίσει». Ο γνωστός αυτός δεν ήρθε με άδεια χέρια, αλλά με ένα αυτοκίνητο γεμάτο: μακαρόνια, ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα, φρέσκα φρούτα και μούρα, λάδια, και όλα αυτά σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Για αρκετούς μήνες μετά, τρώγαμε από αυτά τους τα δώρα.

Μέσα από κάτι τέτοιες ιστορίες βλέπω το χέρι του Θεού, που φροντίζει τον καθένα από εμάς. Τη μια μέρα βοηθάς εσύ, την άλλη σε βοηθάνε άλλοι. Έτσι, μάλλον, πρέπει να ζούμε: να κάνουμε καλές πράξεις, ώστε αυτές, σαν τους κύκλους στο νερό, να απλώνονται όλο και πιο πέρα.