Άρχισε να φωνάζει στον Θεό: «Μ' αγαπάς ή όχι;!»

Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ένας γνωστός μου.

Αυτός ο άνθρωπος, ας τον ονομάσουμε Μιχαήλ, βρισκόταν σε μια δύσκολη φάση της ζωής του. Τα πάντα κατέρρεαν: η δουλειά του, η προσωπική του ζωή. Μόλις είχε αρχίσει να μαθαίνει τα της πίστης και η ψυχή του ήταν γεμάτη αμφιβολίες και σύγχυση.

Και να που μια μέρα, οδηγεί και την ώρα που οδηγεί νιώθει αυτή την εσωτερική καταιγίδα να τον κατακλύζει. Αρχίζει να φωνάζει κυριολεκτικά μέσα στο αυτοκίνητό του, να κραυγάζει προς τον Θεό: «Μ' αγαπάς ή όχι;! Απάντησέ μου! Με αγαπάς;». Φώναζε με πάθος, όπως ο Δαβίδ.

Παθιάστηκε τόσο πολύ με αυτή την απελπισμένη κραυγή της ψυχής του, που παραλίγο να βγει έξω από τον δρόμο. Τότε ξαφνικά ένα κόκκινο Ζιγκουλί (μάρκα ρωσικού αυτοκινήτου – ΣτΜ) φρενάρει απότομα μπροστά του. Οπότε, φρενάρει κι ο ίδιος.

Και τι βλέπει: το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου είναι βαμμένο μαύρο και πάνω του είναι γραμμένο με μεγάλα λευκά γράμματα: «Σ' αγαπώ, Μιχαήλ».

Σάστισε. Όλη η σύγχυσή του, όλη η κραυγή του λες και βρήκε μια ήσυχη, αλλά απολύτως σαφή απάντηση. Δεν ήταν φωνή εξ ουρανών, αλλά μια φράση γραμμένη στο παράθυρο ενός παλιού αυτοκινήτου. Αργότερα έλεγε ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσε και κατανόησε ξεκάθαρα την απάντηση στο ερώτημα του. Ο Κύριος είχε ακούσει την τολμηρή, απελπισμένη του κραυγή και απάντησε με τρόπο που αυτός ο άνθρωπος να μην έχει στο εξής ποτέ ξανά αμφιβολίες.

Αυτό το περιστατικό αποτέλεσε για αυτόν σημείο τομής. Του έδειξε ότι ο Κύριος μπορεί να μας μιλήσει ακόμα και με την πιο απλή γλώσσα, αρκεί να ρωτάμε με ειλικρίνεια και να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την απάντηση. Ακόμα και στην περίπτωση που η απάντηση αυτή είναι γραμμένη στο φιμέ τζάμι του αυτοκινήτου που προπορεύεται.

Μετά από αυτή την ιστορία, σταμάτησε να βασανίζεται από εσωτερικές αμφιβολίες και σιγά-σιγά έγινε ένας πραγματικά θρήσκος άνθρωπος.