«Νομίζεις εύκολο είναι Μεγάλη Εβδομάδα σε μοναστήρι;»

Φωτογραφία: Jason Briscoe on Unsplash

Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ο Ηλίας Γιαροσιούκ, ψάλτης του ρωσικού Ιερού Ναού Θεοφανείων στη Βοστώνη. Στα νιάτα του είχε ασχοληθεί επαγγελματικά με το αμερικανικό ποδόσφαιρο. Μάλιστα, είχε αγωνιστεί στην Εθνική Λίγκα Ποδοσφαίρου. Πριν από αυτό, μαζί με τους αδελφούς του, Αλέξανδρο και Βασίλειο, έπαιζε στην ομάδα του Πανεπιστημίου του Νιου Χάμσαϊρ, όπου φοιτούσαν. Όμως, το πιο σημαντικό για αυτούς ήταν πάντα η ορθόδοξη πίστη, την οποία τους είχε ενσταλάξει ο πατέρας τους, ο πρωτοδιάκονος Ιωσήφ Γιαροσιούκ. Γι' αυτό, κάθε χρόνο, παρά τις προπονήσεις, τα παιδιά προσπαθούσαν να πηγαίνουν για την Μεγάλη Εβδομάδα στο Τζόρντανβιλ, στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδας, που είχε γίνει για αυτούς δεύτερο σπίτι.

Κάποτε, τους ακολούθησε και ένας φίλος τους που δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την Ορθοδοξία. Πήγε από απλή περιέργεια.

Ο Ηλίας διηγείται αυτό το περιστατικό ως εξής:

– Μαζί μας στην ομάδα αγωνιζόταν ο Αμερικανός φίλος μας, ο Στίβεν Ντιουμπουά, τον οποίο αποκαλούσαμε Στέφανο. Μας πείραζε πάντα, λέγοντας ότι ζητούσαμε άδεια να φύγουμε από τις προπονήσεις για να ξεκουραστούμε. Κι εμείς του απαντούσαμε χαριτολογώντας: «Νομίζεις εύκολο είναι Μεγάλη Εβδομάδα σε μοναστήρι; Έλα μαζί μας! Σε προσκαλούμε».

Ο Στίβεν έβλεπε πόσο αφοσιωμένοι ήμασταν στην πίστη μας, μας έκανε κάποιες ερωτήσεις σχετικές με την πίστη και μια μέρα αποφάσισε τελικά να έρθει μαζί μας στο μοναστήρι. Οι νυχτερινές ιερές ακολουθίες εκεί γίνονταν όλη την εβδομάδα, ειδικά το Μέγα Σάββατο, όταν η βραδινή ιερή ακολουθία διαρκούσε πέντε ώρες, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα η Θεία λειτουργία, και μετά το μεσημεριανό γεύμα άλλη μια ιερή ακολουθία. Στη συνέχεια, η ακολουθία της Αναστάσεως. Περάσαμε πολλές ώρες στην εκκλησία. Ο φίλος μας, ο Στέφανος, τα είδε όλα αυτά και παραδέχτηκε: «Ναι, αυτό είναι πιο ζόρικο από τις προπονήσεις μας».

Μετά από αυτό, άρχισε να ενδιαφέρεται σοβαρά για την Ορθοδοξία. Αρχίσαμε να μιλάμε για τη θρησκεία και, μετά από λίγο καιρό, βαφτίστηκε παίρνοντας το όνομα Στέφανος. Ο πατέρας μου έγινε ο νονός του.

Στη συνέχεια, ένα Πάσχα, ο Στέφανος ταξίδεψε μαζί μου στο Σαν Φρανσίσκο για να προσκυνήσει τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο. Εκείνη την εποχή έπαιζα στην Αριζόνα, και ο Ιερός Ναός της Παναγίας «Όλων των Θλιβομένων η Χαρά» ήταν ο πλησιέστερος ρωσικός ναός για μένα, οπότε πήγαινα συχνά εκεί για να προσευχηθώ. Ο Στίβεν γνώρισε εκεί τη μελλοντική του σύζυγο, μια Ρωσίδα, τοπική ενορίτισσα. Εκεί παντρεύτηκαν. Τώρα έχουν δύο παιδιά, ο μεγαλύτερος, ο Πέτρος, είναι ο βαφτισιμιός μου. Και στον δεύτερο γιο τους έδωσαν το όνομα Ιωάννης, προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης.

***

Όταν ο Ηλίας μου διηγήθηκε αυτή την ιστορία, τον ρώτησα ποια δραστηριότητα έχει μεγαλύτερη σωματική καταπόνηση: οι προπονήσεις ή οι ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής;

Ο Ηλίας απάντησε: «Στη τη διάρκεια της Σαρακοστής, ορισμένες ιερές ακολουθίες διαρκούν έως και πέντε ώρες, αλλά στο μοναστήρι διαρκούν ακόμη περισσότερο, τελούνται και νύχτα. Ωστόσο, έχεις να παλεύεις με τον ύπνο, την κούραση, τις σκέψεις σου, την τεμπελιά και τα πάθη σου, καθώς προσπαθείς να επικεντρωθείς στο νόημα των ιερών ακολουθιών. Είναι δύσκολο. Μοιάζει κάπως με μαραθώνιο. Αλλά ο ορθόδοξος χριστιανός αποκομίζει τεράστιο όφελος, καθώς κάθε χρόνο περνάει από αυτή τη θρησκευτική «προπονητική κατασκήνωση» για να ενισχύσει τον εαυτό του όχι μόνο πνευματικά, αλλά σε κάποιο βαθμό και σωματικά.