«Ήταν ένας ευσπλαχνικός πατέρας για εμάς»

Στο αεροδρόμιο του Βελιγραδίου, στο δρόμο επιστροφής του προς την πατρίδα του, εκοιμήθη εν Κυρίω ο ιερομόναχος Ρωμανός Ματιούσιν. Ο ιερομόναχος Ρωμανός ήταν ποιητής, στιχουργός και ερμηνευτής των μελοποιημένων ποιημάτων του, και για πολλά χρόνια ζούσε στα όρια της Περιφέρειας Πσκοφ. Στους αναγνώστες έγινε ευρέως γνωστός μετά την κυκλοφορία του βιβλίου «Σχεδόν Άγιοι» του Αρχιμανδρίτη τότε και νυν Μητροπολίτη Κριμαίας κ.Τύχωνα (Σεβκουνόβ). Ο ιερομόναχος Ρωμανός είχε κυκλοφορήσει βιβλίο με τίτλο «Μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ», όπου ανάμεσα στα άλλα, θυμάται με πολλή τρυφερότητα τον Μητροπολίτη Ιωάννη (Ραζουμόβ), ο οποίος ηγούταν της Μητρόπολης Πσκόφ από το 1954 έως το 1987. Σας προτείνουμε να διαβάσετε ένα μικρό απόσπασμα από αυτό το βιβλίο, που αφηγείται τη συνάντηση του μητροπολίτη Ιωάννη με τον γέροντα Νικόλαο Γκουριάνοβ.

Ο Μητροπολίτης Ιωάννης (Ραζουμόβ)

…Ο μακαριστός πλέον μητροπολίτης Πσκόφ και Πόρχοφ Ιωάννης, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του και την ασθένεια στα πόδια του, σηκωνόταν πάντα όταν έμπαινε στο δωμάτιό του κάποιος από τους ιερείς και ευλογούσε πάντα μόνο όρθιος. Ήταν ένας εύσπλαχνος πατέρας για εμάς. Τον τιμούσε ο γέροντας Νικόλαος. Μια φορά έτυχε να υπάρξω μάρτυρας της συνάντησής τους. Τότε ήμουν ακόμα ρασοφόρος μοναχός. Στεκόμουν και άκουγα τα λόγια του μητροπολίτη-γέροντα. Και ξαφνικά ακούστηκε ένα χτύπημα, άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο πατήρ Νικόλαος. Ο μητροπολίτης σηκώθηκε. Χωρίς να τον κοιτάξει, ο γέροντας πέρασε δίπλα του, έκανε δύο εδαφιαίες μετάνοιες στην εικόνα της Παναγίας και την ασπάστηκε.

– Αυτός είναι διορατικός γέροντας, - μου είπε ο μητροπολίτης, - πήγαινε να πάρεις την ευχή του.

Πήγα. Ο γέροντας με ευλόγησε.

– Να, σκοπεύω να τον χειροτονήσω, - συνέχισε ο μητροπολίτης.

Ο μητροπολίτης, καθώς έστεκε όρθιος πάνω στα πονεμένα πόδια του, έδειχνε σεβασμό στον ηλικιωμένο πρωθιερέα

– Ο Θεός να σε ευλογεί, ο Θεός να σε ευλογεί! – Ο πατήρ Νικόλαος με σταύρωσε, πλησίασε τον μητροπολίτη και του έκανε εδαφιαία μετάνοια. Και εγώ τους θαύμασα και τους δύο. Και οι δύο έδειξαν το ύψος της ζωής τους. Ο μητροπολίτης, καθώς έστεκε όρθιος πάνω στα πονεμένα πόδια του, έδειχνε σεβασμό στον ηλικιωμένο πρωθιερέα. Ο γέροντας, περνώντας δίπλα από τον ιεράρχη, έδειξε ότι το Ουράνιο υπερέχει, προσκύνησε την εικόνα της Παναγίας, και μόνο μετά έκανε εδαφιαία μετάνοια και προσκύνησε τον μητροπολίτη. «Έτσι πρέπει!», σκέφτηκε ο ρασοφόρος μοναχός, που προηγουμένως αρκούνταν σε μια απλή μετάνοια μπροστά στον μητροπολίτη. Από τότε, ιερομόναχος πλέον, έτσι έκανα και εγώ, όταν έμπαινα στον μητροπολίτη. Βέβαια, καθώς συμπονούσα τον Μητροπολίτη που στεκόταν στα άρρωστα πόδια του και για να μην φαίνομαι θρασύς (και ταυτόχρονα για να αποφύγω την επιδεικτική ευλάβεια), έκανα γρήγορα δύο εδαφιαίες μετάνοιες στην εικόνα της Παναγίας και μια τρίτη στον Μητροπολίτη.

– Κοίτα πόσο ευκίνητος στις μετάνοιες, – έλεγε με χαμόγελο, επιδοκιμάζοντας τις ακροβατικές μου φιγούρες, – εγώ πλέον δεν μπορώ έτσι.

Ανάπαυσον, Κύριε, αυτόν που ανάπαυε τους πάντες, και συγχώρεσε αυτόν που συγχωρούσε!