«Ήταν στα πρόθυρα του θανάτου και ξαφνικά είδε ένα πρόσωπο υπερφυσικής ομορφιάς». Ιστορία από τη ζωή ενός ιερέα

Ο Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποφ είναι κληρικός του Ιερού Ναού του Αγίου Ιεράρχη Ιώβ που βρίσκεται στην Περιφερειακή Οδό Μοζάισκαγια στη Μόσχα.

Αυτό που θα διηγηθούμε συνέβη κοντά στην κωμόπολη Πούσκινσκιε Γκόρι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο παππούς μου, και αυτός πατήρ Ανατόλιος, που τότε ήταν ένα νεαρό, γερό παλικάρι, προχωρούσε με σκι μαζί με τη μεραρχία του. Του είχαν κρεμάσει ένα πολυβόλο, πολύ βαρύ φορτίο. Ένας φασίστας ελεύθερος σκοπευτής, προφανώς, τον νόμισε πολυβολητή, τον «στόχευσε» και τον πυροβόλησε. Η σφαίρα τον διαπέρασε, σπάζοντας και κάνοντας θραύσματα την ωμοπλάτη του.

Ο παππούς μου έλεγε ότι το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό, λες και τον χτύπησαν με ένα κορμό δέντρου στην πλάτη. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ξεκάθαρα ότι αυτό είναι το τέλος του. Θάνατος. Όμως, το εκπληκτικό είναι ότι, σε εκείνη ακριβώς την τελευταία στιγμή που του είχε απομείνει, δεν τον κυρίευσε ούτε ο πανικός ούτε η απόγνωση. Αντίθετα, η καρδιά και το μυαλό του απευθύνθηκαν στον Θεό.

Δεν πρόλαβε να κάνει κάποια μεγάλης διάρκειας προσευχή. Προσπάθησε να προλάβει το πιο σημαντικό, το τελευταίο που μπορεί να πει ένας χριστιανός, περνώντας το κατώφλι της αιωνιότητας. Νοερά, με τις δυνάμεις, που του είχαν απομείνει, αναφώνησε: «Εἰς χεῖράς σου, Κύριε Ιησού Χριστέ, παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου...» Και έχασε τις αισθήσεις του.

Συνήλθε, όταν ένιωσε ότι κάποιος τον έπιασε από τον ώμο απαλά. Άνοιξε τα μάτια του. Γύρω του υπήρχε χιόνι, δάσος, τα σώματα των συντρόφων του που είχαν σκοτωθεί. Μπροστά του στεκόταν ένας νεαρός, το πρόσωπο του οποίου ο παππούς κράτησε στη μνήμη για πάντα. Έλεγε ότι τέτοια αγνότητα και τέτοια υπερφυσική ομορφιά σε ανθρώπινο πρόσωπο, δεν είχε δει ούτε πριν ούτε μετά. Ο νεαρός του χαμογέλασε και του είπε: «Α, ζεις! Σήκω, να σε πάω στο νοσοκομείο».

Ο παππούς, χωρίς να καταλαβαίνει ακόμα τι συμβαίνει, προσπάθησε να σηκωθεί. Ο άγνωστος τον βοήθησε και μετά του είπε να πάρει το τουφέκι που βρισκόταν δίπλα του: «Αν φτάσεις χωρίς όπλο, θα καταλήξεις στο δικαστήριο».

Στο νοσοκομείο όλοι έμειναν κατάπληκτοι: από πού ήρθε; Ποιος τον έφερε; Σε εκείνα τα μέρη δεν υπήρχαν ούτε σπίτια ούτε στρατεύματα. Ήταν αδύνατο να εξηγηθεί...

Ως εγγονός του, και ως ιερέας πιστεύω ότι, στην συγκεκριμένη περίπτωση κρύβεται ο ακρογωνιαίος λίθος της πίστης. Ο Κύριος έδωσε στον παππού χρόνο όχι απλώς για να «ζήσει λίγο ακόμα». Του έδωσε τη δυνατότητα να συνεχίσει το γένος και την υπηρεσία του στον Θεό. Αν είχε σκοτωθεί τότε, δεν θα υπήρχαν ούτε οι τρεις κόρες του, ούτε οι τέσσερις γιοι του, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο πατέρας μου. Δεν θα υπήρχαμε ούτε εμείς, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του. Συνολικά, από τον παππού μου προέρχονται περίπου εκατό άτομα στην οικογένειά μας!

Αυτό είναι ζωντανή εκπλήρωση των λόγων του ψαλμωδού Δαβίδ:

Οἱ υἱοί σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου. Ἰδοὺ οὕτως εὐλογηθήσεται ἄνθρωπος ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον (Ψαλ. 127: 3-4).

Μια ειλικρινής προσευχή την τελευταία στιγμή της ζωής του όχι μόνο έσωσε μια ζωή, αλλά και έγινε η ρίζα από την οποία βλάστησε το τεράστιο δέντρο της οικογένειάς μας, που προσφέρει την πίστη και την υπηρεσία της προς τον Θεό.