Το θαύμα του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης με το τηγάνι

Για τον Άγιο Ιωάννη, τον θαυματουργό της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο, έμαθα για πρώτη φορά από το βιβλίο του ιερομόναχου Σεραφείμ (Ρόουζ) και του ηγούμενου Γερμανού (Ποντμοσένσκι), με τίτλο «Ο Μακάριος Ιωάννης ο Θαυματουργός», που εκδόθηκε στη Μόσχα το 1993. Αυτό συνέβη περίπου ένα χρόνο μετά τη βάπτισή μου, ενώ το βιβλίο αυτό ήταν το πρώτο στη Ρωσία που μιλούσε για τον Άγιο Ιωάννη. Ήταν αδύνατο να μην τον αγαπήσω με την πρώτη κιόλας ανάγνωση του βιβλίου… Μάλιστα, στη συνέχεια, για 30 χρόνια, το ξαναδιάβαζα ολόκληρο ή μεμονωμένα αποσπάσματα πολλές φορές, με αποτέλεσμα η κατάσταση του βιβλίου να μην μπορεί πλέον να χαρακτηριστεί καλή, πόσο μάλλον που έχει μαλακό εξώφυλλο. Άλλωστε, εκείνη την εποχή, το χαρτί που χρησιμοποιούσαν συνήθως δεν ήταν της καλύτερης ποιότητας.

Θυμάμαι τη χαρά μου, τότε που εμφανίστηκε μια μεγάλη ολόσωμη εικόνα του Αγίου Ιωάννη στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στην περιοχή Πιζί. Από τότε, κάθε φορά που πήγαινα εκεί, προσπαθούσα να ανάβω κεριά όχι μόνο μπροστά στην εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού και του βασιλομάρτυρα Νικολάου, αλλά και στον αγαπητό μου Άγιο Ιεράρχη Ιωάννη. Ωστόσο, δεν μπορώ να θυμηθώ αν του ζητούσα κάτι συγκεκριμένο όλα αυτά τα 25 χρόνια που πέρασαν από τότε που τον είχα γνωρίσει (μέσω του βιβλίου). Συνήθως, έλεγα εν συντομία: «Άγιε Ιεράρχα Ιωάννη, πρέσβευε υπέρ ημών!»

Μόλις από το 2019 και ύστερα άρχισα να απευθύνομαι συχνά στον άγιο σε διάφορες θλίψεις και ασθένειες και να λαμβάνω άμεση βοήθεια από τον Κύριο χάρη στις πρεσβείες του Αγίου. Τότε, εκείνο το καλοκαίρι, είχα διαβάσει με μεγάλη καθυστέρηση ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία είχαν φέρει ένα τμήμα της ζώνης του Αγίου Ιωάννη στον Ιερό Ναό της Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης στην περιοχή Βσπόλιε, και ότι μετά τη Λειτουργία της εορτής του (στις 2 Ιουλίου σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο) θα το μετέφεραν πίσω στο Σαν Φρανσίσκο. Εκείνη την περίοδο, κατά το έλεος του Θεού, συνέχιζα να εκκλησιάζομαι στην Ιερά Μονή των Αγίων Μάρθας και Μαρίας, παρόλο που για περίπου ένα χρόνο η παλιά μου ασθένεια είχε επιδεινωθεί σημαντικά και είχαν προκύψει και νέες. Το 2019, η 2η Ιουλίου έπεσε να είναι Τρίτη. Ο Κύριος με αξίωσε εκείνη την ημέρα να παρευρεθώ στη λειτουργία και να κοινωνήσω των Άχραντων Μυστηρίων του Χριστού στο μοναστήρι. Από εκεί μπορεί να φτάσει κανείς με τα πόδια στο Αμερικανικό Μετόχι, πράγμα που έκανα με την ελπίδα να προλάβω ακόμα το κειμήλιο. Παρά τον μεγάλο πλήθος των επιθυμούντων, κατάφερα να προσκυνήσω τη ζώνη του Αγίου Ιωάννη, και στη συνέχεια όλοι οι παρόντες ακούσαμε με χαρά ότι δεν θα την μετέφεραν εκείνη την ημέρα, αλλά ότι θα την κρατούσαν στο μετόχι μέχρι τις 13 Αυγούστου. Και με τη χάρη του Θεού, εκείνο το καλοκαίρι μπόρεσα να επισκέπτομαι συχνά το μετόχι για να προσκυνώ το κειμήλιο. Μάλιστα, αγόρασα και λάδι από τα λείψανα του Αγίου στο Σαν Φρανσίσκο. Τότε επίσης έλαβα φανερή βοήθεια από τον Άγιο Ιωάννη σε μια ασθένεια που με βασάνιζε ήδη πάνω από δύο μήνες, καθώς και σε μια δύσκολη κατάσταση στη δουλειά. Στη συνέχεια ήταν πολλές οι φορές που έλαβα τη χαρισματική του βοήθεια.

Η ζώνη του Αγίου Ιεράρχη Ιωάννη, Αρχιεπισκόπου της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο, του θαυματουργού. Φωτογραφία: spastv.ru

Ωστόσο, τώρα θα ήθελα να σας μιλήσω για ένα γεγονός που συνέβη την παραμονή της γιορτής της Μεταμόρφωσης του Κυρίου, την ίδια χρονιά του, 2019. Αναμφίβολα, η πίστη μας δεν πρέπει να βασίζεται σε θαύματα. Για να είμαστε ακριβείς, η πίστη δεν τα χρειάζεται. Ο Κύριος, όταν το κρίνει απαραίτητο, μπορεί να τα επιτελεί για ενίσχυση της πίστης, για μεταστροφή των απίστων. Γι’ αυτά μπορούμε να διαβάσουμε σε πολλούς βίους των αγίων. Όμως, συχνά το θαύμα αποτελεί την απάντηση του Θεού στον άνθρωπο που επικαλείται τη βοήθειά Του στις δυσκολίες, τις ασθένειες και σε σκληρές περιστάσεις, και όχι απλώς σε κάποιον που ψάχνει να δει κάποιο σημάδι. Θυμάμαι τα λόγια από την Αγία Γραφή: «…μυστήριον βασιλέως καλὸν κρύψαι, τὰ δὲ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἀνακαλύπτειν ἐνδόξως» (Τωβ. 12:7). Όμως είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για τέτοια «έργα» της ανείπωτης ευσπλαχνίας του Κυρίου, από τα πολλά που έχουν φανερωθεί και σε μένα, την αμαρτωλή και ανάξια, ούτε καν κάτι το ελάχιστο.

Αυτό το περιστατικό, όπου με προφανή τρόπο και σε ελάχιστο χρόνο «νικήθηκε η φύσεως τάξις», εγώ, ως άνθρωπος με εκπαίδευση στις φυσικές επιστήμες, ήθελα εδώ και καιρό να το διηγηθώ, αλλά δεν τολμούσα, δεν μου έβγαινε κ.λπ. Τον Αύγουστο του περασμένου έτους υποσχέθηκα στον Άγιο Ιωάννη να το καταγράψω και να το στείλω στην διαδικτυακή πύλη Pravoslavie.Ru (μετά από ακόμη ένα περιστατικό της μεσιτείας του ενώπιον του Κυρίου). Και δεν μπορούσα με τίποτα να ξεκινήσω. Και τώρα δεν καταφέρνω να το διηγηθώ καλά, αλλά ας είναι κι αν βγει «αδέξια», πρέπει να τηρήσω την υπόσχεσή μου. Κύριε, ευλόγησέ με!

Έτρεξα στο δωμάτιο, κατάφερα να αρπάξω το φιαλίδιο με το λάδι που είχε ευλογηθεί πάνω στα ιερά λείψανά του Αγίου Ιωάννη και να περιχύσω με αυτό τα καμένα δάχτυλά μου

Το βράδυ της 18ης Αυγούστου του 2019, παραμονή της γιορτής της Μεταμόρφωσης του Κυρίου, επέστρεψα από την εκκλησία αρκετά αργά, και έπρεπε να ετοιμάσω κάτι για δείπνο για την οικογένεια, να τηγανίσω ψάρι για την επόμενη μέρα, να πλύνω και να ετοιμάσω τα σταφύλια και τα μήλα για την ευλογία και να προλάβω ακόμα να κάνω κάποιες οικιακές δουλειές. Και το πιο σημαντικό – να προετοιμαστώ για την Θεία Κοινωνία. Η Μεταμόρφωση του Κυρίου είναι η αγαπημένη μου γιορτή μετά την Ανάσταση του Χριστού και τα Χριστούγεννα. Βεβαίως, βιαζόμουν: ήθελα να τελειώσω γρήγορα, ασχολούμουν ταυτόχρονα με πολλές δουλειές του σπιτιού, αν και ήξερα ότι αυτό δεν βγαίνει με τίποτα σε καλό. Έτσι, άναψα το μάτι της ηλεκτρικής κουζίνας στο φουλ και έβαλα πάνω της ένα άδειο τηγάνι για να ζεσταθεί, όμως καταπιάστηκα με κάτι άλλο και το ξέχασα εντελώς. Πέρασε αρκετή ώρα και, κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος, χρειάστηκε να βάλω μια κατσαρόλα σε αυτό το μάτι (είναι το πιο βολικό). Όταν είδα ότι πάνω της «απλά κάθεται» ένα άδειο τηγάνι, αποφάσισα να το μετακινήσω πιο πέρα. Εδώ δεν μπορώ να μην κάνω ένα σχόλιο: αυτό το τηγάνι είναι από ανοξείδωτο ατσάλι με πολύ παχιά τοιχώματα και πάτο (περίπου 5 mm) και είναι σοβιετικής κιόλας κατασκευής. Τέτοια δεν κατασκευάζονται πια εδώ και πολύ καιρό. Μου το είχε κάνει δώρο η μαμά μου τη δεκαετία του 1980. Είναι πιθανόν να το είχε αγοράσει πιο πριν. Όμως, η βάση της λαβής δεν ήταν και πολύ ανθεκτική, και μέχρι την εποχή των γεγονότων που περιγράφω, είχε φύγει με τον καιρό. Έτσι, για να ελευθερώσω το μάτι της κουζίνας που χρειαζόμουν, άρπαξα σφιχτά αυτό το άδειο, καυτό τηγανάκι με τα δύο μου χέρια (και τα 10 δάχτυλα των χεριών μου συμμετείχαν σε αυτό), το σήκωσα και το μετακίνησα στο πιο μακρινό μάτι. Δεν το έσπρωξα, αλλά το σήκωσα, το κράτησα για λίγο, πριν το τοποθετήσω. Μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα ένιωσα έναν πολύ ξαφνικό και όλο πιο έντονο πόνο. Παρόλα αυτά, δεν το άφησα ούτε το πέταξα, αλλά το έβαλα πάνω στο μάτι (η κουζίνα έχει υαλοκεραμική επιφάνεια).

Εκείνο το τηγάνι Στη συνέχεια, σε κλάσματα δευτερολέπτου (κατά την υποκειμενική μου αίσθηση, φυσικά) συνέβησαν όλα: αυξανόμενη ένταση ενός οξύτατου πόνου, συνειδητοποίηση της κατάστασης, τρόμος μπροστά στο τι θα ακολουθούσε και ακούσια, εσωτερική, σιωπηλή κραυγή προς τον Άγιο Ιωάννη. Ταυτόχρονα, έτρεξα στο δωμάτιο, κατάφερα να αρπάξω το φιαλίδιο με το λάδι που είχε ευλογηθεί πάνω στα ιερά λείψανά του, να ξεβιδώσω το καπάκι και να αλείψω γενναιόδωρα, ή μάλλον να περιχύσω με αυτό τα καμένα δάχτυλά μου.

Τώρα θα πρέπει να κάνω και πάλι μια παρένθεση, που είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε την κατάσταση. Να διευκρινίσω ότι πάντα, ακόμα και με την παραμικρή σύντομη επαφή με επιφάνεια καυτού βραστήρα ή κατσαρόλας, σχηματίζονταν φουσκάλες στο δέρμα μου. Αυτές στη συνέχεια μετατρέπονταν σε πληγές που αργούσαν πολύ να επουλωθούν. Το ίδιο συνέβαινε και όταν πάνω μου έπεφταν λίγες σταγόνες βραστού νερού, ακόμα και στην περίπτωση που είχε περάσει ώρα μετά το βράσιμο. Κι όμως, η θερμοκρασία του νερού και του βραστήρα (αν δεν είχε εξατμιστεί όλο το νερό) είναι μόλις 100 βαθμοί Κελσίου, και μερικές φορές ακόμη χαμηλότερη. Δεν θυμάμαι να κατάφερνα σε τέτοιες περιπτώσεις να την γλιτώσω με εγκαύματα πρώτου βαθμού. Αυτή την ιδιαιτερότητα του δέρματός μου, προφανώς, την κληρονόμησα από τη μαμά μου. Ο σύζυγός μου συνήθιζε να με πειράζει λέγοντας: «Έχεις κάλους ακόμα και από τη σκούπα». Και αυτό συνέβαινε πράγματι…

Και εδώ είχαμε ένα καυτό, άδειο ατσάλινο τηγάνι. Μάλλον θα μπορούσα να ψάξω στοιχεία για να υπολογίσω και να εκτιμήσω κατά κάποιον τρόπο τη θερμοκρασία του μετάλλου, αλλά δεν βλέπω τον λόγο. Ότι ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από 100 βαθμούς, είναι προφανές. Ποιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου εκείνες τις στιγμές; Σε τι ήλπιζα, όταν απευθυνόμουν με σιωπηλή κραυγή: «Βοήθησέ με!» στον Άγιο Ιωάννη; Είναι δύσκολο να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις. Ίσως να ήλπιζα ότι, χάρη στις προσευχές του Αγίου, θα έμενε έστω και λίγο «ζωντανό σημείο μέρος» στα χέρια μου. Και όλα αυτά συνέβησαν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, που οποιοιδήποτε συλλογισμοί και αναλύσεις της κατάστασης, με την συνήθη έννοια, ήταν απλά αδύνατο να γίνουν.

Μετά από 30 λεπτά (ίσως και λίγο λιγότερο) δεν ένιωθα καθόλου πόνο!

Επιστρέφοντας στην κουζίνα, κάθισα σε ένα σκαμπό και προσπάθησα να προσευχηθώ… Ο έντονος πόνος άρχισε σταδιακά να υποχωρεί, ξεκινώντας από τα κύρια, τα «εργατικά» δάχτυλα: τον αντίχειρα και τον δείκτη. Τα πιο «ευαίσθητα» – το παράμεσο και το μικρό δάχτυλο – πονούσαν για περισσότερη ώρα. Αλλά και αυτά άρχισαν να πονάνε λιγότερο, όταν τα «εργατικά» σταμάτησαν εντελώς να πονάνε. Ήταν πολύ δύσκολο να το περιγράψω αυτό τότε, πόσο μάλλον σχεδόν 7 χρόνια μετά. Αλλά μπορώ να το βεβαιώσω με σιγουριά: μετά από 30 λεπτά (ίσως και λίγο λιγότερο) δεν ένιωθα καθόλου πόνο! Και αυτό που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό – στα χέρια δεν είχα ορατά σημάδια εγκαύματος: ούτε πληγές, ούτε φουσκάλες, ούτε καν ελαφρές κοκκινίλες στο δέρμα. Τα δάχτυλα δεν πονούσαν και ήταν όπως είναι συνήθως.

Όχι μόνο τώρα, αλλά και τότε δεν θα μπορούσα να περιγράψω αυτό που ένιωθα. Φαίνεται αδύνατο να το εκφράσω με τις λέξεις της μητρικής μας γλώσσας, της ισχυρής και πλούσιας, όμως τελικά γήινης γλώσσας. Για να το πω πολύ απλά, παράλληλα με το αίσθημα της απέραντης ευγνωμοσύνης προς τον Θεό και τον Άγιο Ιωάννη, ένιωθα φόβο, καθώς μόλις είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια και είχα νιώσει στο πετσί μου πώς «νικάται της φύσεως η τάξις».

Εκείνο το βράδυ πρόλαβα να κάνω όλα όσα έπρεπε και όσα είχα προγραμματίσει…

Από τότε κι ύστερα υπήρξαν και άλλες περιπτώσεις θαυμαστής βοήθειας από τον αγαπημένο μου άγιο Ιωάννη. Όμως τώρα ήθελα να σας διηγηθώ αυτό το συγκεκριμένο επεισόδιο με το καυτό τηγάνι και φοβάμαι ότι δεν τα κατάφερα καλά. Με την πάροδο του χρόνου βαθαίνει η συνειδητοποίηση ότι ένα τέτοιο θαύμα (ακόμη και μια μόνο φορά σε όλη τη ζωή) πρέπει να συντελεί σε ριζική αλλαγή, σε διόρθωση της ζωής, ουσιαστικά ακόμη και στην αγιότητα. Πρέπει, αλλά… Δυστυχώς… Και αυτό είναι που τρομάζει.

Θεέ μου, δείξε έλεος σε μένα την αμαρτωλή!

Άγιε Ιεράρχα Ιωάννη, πρέσβευε υπέρ ημών!