Περί ενός θαύματος του Γέροντος Παϊσίου

Ο τάφος του Γέροντος Παϊσίου στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη στη Σουρωτή. Φωτογραφία: Α. Ποσπέλοβ / Pravoslavie.Ru

Στις 13 Ιανουαρίου του 2015, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως έλαβε την ιστορική απόφαση για την αγιοκατάταξη του Γέροντος Παϊσίου. Για πολλούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, θεωρούνταν άγιος ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής του. Πολλά θαύματα συνδέονται μαζί του. Θα ήθελα να μοιραστώ ένα από αυτά με τους καλοπροαίρετους αναγνώστες.

Άκουσα αυτήν την ιστορία από έναν Έλληνα οδηγό (νομίζω ότι το όνομά του ήταν Ιωάννης). Μου την διηγήθηκε το 1997 στη Θεσσαλονίκη, όταν έτυχε να συνοδεύω τον αρχιμανδρίτη Παγκράτιο, τώρα επίσκοπο, ως μεταφραστής του.

Ο Ιωάννης μου είπε τα εξής:

«Άκουσα πολλά για τον πατέρα Παϊσιο κατά τη διάρκεια της ζωής του, για τις διδασκαλίες και τα θαύματά του, αλλά κατά κάποιο τρόπο δεν μπορούσα να τον συναντήσω στη Μονή Σουρωτής. Πάντα κάτι εμπόδιζε και υπήρχε πάντα ένας λόγος να αναβληθεί το ταξίδι. Και μετά, λίγο μετά τον θάνατο του γέροντα, αρρώστησα με οσφυαλγία, η οποία με πήρε πολύ σοβαρά. Έπρεπε ακόμη και να αφήσω τη δουλειά μου για λίγο. Είναι σαφές τι σήμαινε αυτό για την οικογένειά μου – επικείμενη φτώχεια». Και τότε μια μέρα είδα ένα όνειρο. Είδα τον Γέροντα Παΐσιο (το πρόσωπό του το γνώριζα από φωτογραφίες) να πλησιάζει το κρεβάτι μου, να με σηκώνει στην αγκαλιά του και να με κουβαλάει κάπου. Με οδήγησε σε ένα αρκετά ψηλό βουνό, στην κορυφή του οποίου βρισκόταν μια όμορφη βυζαντινή εκκλησία. Με μετέφερε στην εκκλησία και με άφησε προσεκτικά στον άμβωνα. Τότε ξύπνησα.

Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στη Σουρωτή. Φωτογραφία: Α. Ποσπέλοβ / Pravoslavie.Ru

Όταν ξύπνησα, ζήτησα από τον φίλο μου, που μου είχε πει τόσα πολλά για τον το Γέροντα Παϊσιο, να με πάει στη Σουρωτή. Έτρεξα με μεγάλη δυσκολία, μόλις που κατέπνιγα τους στεναγμούς μου. Όταν πλησιάσαμε στο μοναστήρι, έμεινα άναυδος. Ένα βουνό ορθωνόταν μπροστά μου και πάνω του στεκόταν μια μεγαλοπρεπής εκκλησία - ακριβώς όπως αυτή που είχα δει στο όνειρό μου. Με μεγάλη δυσκολία έφτασα στο μοναστήρι, μπήκα στην εκκλησία για να την προσκυνήσω και μετά πήγα στον τάφο του γέροντα. Και όταν, με μεγάλη δυσκολία, υποκλίθηκα μπροστά στον σταυρό κάτω από τον οποίο βρισκόταν το σεβάσμιο σώμα του, συνέβη ένα θαύμα. Ο πόνος με άφησε και έγινα εντελώς υγιής όπως πριν. Συνεχίζω να εργάζομαι με τις προσευχές του Γέροντα Παϊσίου μέχρι σήμερα.

Αυτή η ιστορία μου ήρθε στο μυαλό, όταν έγιναν γνωστά τα χαρμόσυνα νέα της αγιοποίησης του Γέροντος Παϊσίου. Και αυτό δεν είναι το μόνο θαύμα που γνωρίζω να σχετίζεται με τον Γέροντα Παΐσιο. Αλλά περισσότερα για αυτό σε μελλοντικές δημοσιεύσεις.

Ο Χριστός Παντοκράτορας, Απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος και Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Ψηφιδωτό πάνω από την είσοδο του Ησυχαστηρίου του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και του Αγίου Αρσενίου στη Σουρωτή. Φωτογραφία: Α. Ποσπέλοβ / Pravoslavie.Ru

Και κάτι ακόμα. Η απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως αποτελεί καλό παράδειγμα και για εμάς. Δεν πρέπει να περιμένουμε πενήντα χρόνια ή και περισσότερο για να δοξάσουμε έναν συγκεκριμένο ασκητή ευσεβείας, αν η ζωή και τα θαύματά του είναι προφανή. Παραδείγματα αυτού περιλαμβάνουν τα δοξάσματα των Αγίων Βασιλείου του Μεγάλου, Αμβροσίου Μεδιολάνων και Γρηγορίου του Παλαμά. Και είναι ευχάριστο το γεγονός, ότι ο Γέροντας Παΐσιος αγιοποιήθηκε, ενώ όσοι ήταν μάρτυρες της αγίας ζωής και των θαυμάτων του και άκουσαν τις διδασκαλίες του είναι ακόμα ζωντανοί, διότι η αγιότητά του μπορεί να επιβεβαιωθεί όχι από βιβλία και έγγραφα, αλλά και από αυτόπτες μάρτυρες. Δυστυχώς, δεν γνώριζα το μεγαλείο του Γέροντα, αλλά ο Κύριος μου έδωσε την ευκαιρία να επικοινωνήσω με όσους ήταν μάρτυρες της ζωής του, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους αδελφούς της Μονής Σινά, οι οποίοι μαρτύρησαν για την ανιδιοτελή ασκητικότητά του, την αυστηρή αποχή του από την τροφή και το νερό παρά τη σοβαρή πνευμονική νόσο, και τη μεγάλη υπομονή του στην εκπλήρωση των υπακοών του, την πραότητά του και τη ζεστασιά του. Και, δόξα τω Θεώ, μπορούμε τώρα να αναφωνήσουμε προσευχόμενοι: «Όσιε Παΐσιε, πρέσβευε τω Θεώ υπέρ ημών!»