«Όταν παρέλαβαν τα ταπεινά μας δώρα, οι άνδρες αυτοί ξέσπασαν σε κλάματα» - περιστατικό σε νοσοκομείο που με συγκίνησε

Αυτό το κείμενο το έγραψα, πριν ακόμα βιώσω την εμπειρία της μάχης μου με μια βαριά ασθένεια. Μια εμπειρία που μας διδάσκει πολλά. Και αφού την βίωσα, άρχισα αυτά να τα σκέφτομαι πιο πολύ.

Συνήθως ζούμε με φαντασιώσεις και συγκλονιστικές εμπειρίες. Όπου υπάρχει σοκ, πάθος, θύελλα συναισθημάτων, εκεί βρίσκεται η αληθινή ζωή… Έτσι μας φαίνεται… Αυτό, ωστόσο, είναι απλώς απόδειξη του ότι έχουν νεκρωθεί τα συναισθήματά μας κι η ψυχή μας. Έτσι, ένας άνθρωπος, που ξαφνικά έχασε την ακοή του, φωνάζει, αντί να μιλάει κανονικά. Όμως, αν, καθώς σκεφτόμαστε τη ζωή, δεν ξεχνούσαμε τον πιθανό ξαφνικό θάνατο, όπως μας καλεί η Εκκλησία, θα εκτιμούσαμε κάθε λέξη μας, θα προσέχαμε ακόμη και την πιο ελαφριά χειρονομία, θα μπορούσαμε να ακούμε προσεκτικά τους πιο σιγανούς ήχους…

Στο κατώφλι του θανάτου, η κατεύθυνση των σκέψεων αλλάζει: νιώθεις ντροπή, μεγάλη ντροπή για τον εαυτό σου εκείνη τη στιγμή.

Και μερικές φορές, στον άνθρωπο παρατηρείται μια εκπληκτική αλλαγή: γίνεται ευαίσθητος ακόμα και με την παραμικρή καλοσύνη που εκδηλώνεται προς τον ίδιο.

Προσωπικά, το βίωσα αυτό όταν, μαζί με τους ιερείς και τους ενορίτες του ναού του Α΄ Νοσοκομείου της πόλης, πηγαίναμε στους ασθενείς για τις χριστουγεννιάτικες ευχές.

Στους χώρους όπου βρίσκονταν ασθενείς που είχαν σχετικά «ελαφρά» νοσήματα και που μπορούσαν να περπατήσουν, δεν συνέβαινε τίποτα το ιδιαίτερο. Όμως, να που μπήκαμε σε θάλαμο, όπου οι άνθρωποι ήταν ξαπλωμένοι, επειδή απλά δεν μπορούσαν να σηκωθούν. Εκεί αναδυόταν μια έντονη μυρωδιά και οι ασθενείς είχαν πολύ άσχημη εμφάνιση. Με το που άκουσαν τις ευχές μας, με το που τα καθόλου πλούσια μικρά μας δώρα τοποθετήθηκαν στα κομοδίνα τους, ξέσπασαν όλοι σε κλάματα.

Έκλαιγαν και μας ευχαριστούσαν που τους επισκεφθήκαμε, που δεν τους αφήσαμε μόνους, που δεν τους ξεχάσαμε! Ήταν, κυρίως, άντρες, ηλικιωμένοι άνδρες…

Δεν έχω δει ποτέ κάτι πιο συγκλονιστικό. Στην περίσταση αυτή με εντυπωσίασε το γεγονός ότι, ακριβώς την περίοδο που βίωναν σωματικά και ψυχικά βάσανα, οι άνθρωποι αποδείχθηκαν πιο ευαίσθητοι και πιο ικανοί να αντιληφθούν αυτό που εμείς, οι υγιείς άνθρωποι, αρνούμαστε γενικά να παρατηρήσουμε.