«Ο Ποιμήν ο καλός». Φωτογραφικό πρότζεκτ του Σέργιου Σπίριν

Πόσο δύσκολο είναι, στην εποχή της πανταχού παρούσας τεχνητής νοημοσύνης, να βρεις ένα ζωντανό, όμορφο και φυσικό φωτογραφικό πρότζεκτ! Όμως, εμείς το βρήκαμε για να σας το παρουσιάσουμε! Πρόκειται για το πρότζεκτ του φωτογράφου και σκηνοθέτη Σέργιου Σπίριν, με θέμα «Ο Ποιμήν ο καλός». Αυτά τα υπέροχα στιγμιότυπα είναι σαν να μας μεταφέρουν στους βιβλικούς χρόνους και μιλούν για την ομορφιά του κόσμου, για την ομορφιά της ψυχής και, φυσικά, για τη γνωστή παραβολή του Χριστού με τον ποιμένα.

Ο Σέργιος Σπίριν «Κάποτε έπεσε στα μάτια μου μια παλιά φωτογραφία ενός βοσκού που κουβαλούσε ένα πρόβατο στους ώμους του», διηγήθηκε ο Σέργιος στον ανταποκριτή του Περιοδικού «Ο Θωμάς», «και αμέσως θυμήθηκα την ευαγγελική παραβολή»:

«Τί ὑμῖν δοκεῖ; ἐὰν γένηταί τινι ἀνθρώπῳ ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῇ ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐχὶ ἀφεὶς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπὶ τὰ ὄρη, πορευθεὶς ζητεῖ τὸ πλανώμενον; καὶ ἐὰν γένηται εὑρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι χαίρει ἐπ᾿ αὐτῷ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μὴ πεπλανημένοις. οὕτως οὐκ ἔστι θέλημα ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς ἵνα ἀπόληται εἷς τῶν μικρῶν τούτων» (Μτ. 18: 12-14).

Ήθελα να αποτυπώσω αυτό το θέμα, να δημιουργήσω μια ασυνήθιστη σειρά φωτογραφιών, και έτσι ταξίδεψα στον Καύκασο. Για τον ρόλο του βοσκού βρήκα έναν εξαιρετικό ηθοποιό από το Πιατιγκόρσκ, τον Ναντίρ Ταριβερντίεβ, και σκέφτηκα να προσθέσω έναν ακόμη χαρακτήρα – έναν νεαρό βοηθό βοσκού, τον οποίο υποδύθηκε ένας νεαρός, ο Τύχων Τσεκάνοβ.

Εδώ και αρκετά χρόνια ασχολούμαι με το είδος της κινηματογραφικής φωτογραφίας. Και για να επιτύχω εκείνη την αλήθεια στην απεικόνιση, προσέχω ιδιαιτέρως όλες τις λεπτομέρειες, από την ιδέα μέχρι τη δημιουργία των καλλιτεχνικών εικόνων. Κατά τη διάρκεια της εργασίας μου πάνω στα κοστούμια της ταινίας «Ο Ποιμήν ο καλός», μελέτησα μεγάλο αριθμό ιστορικών πηγών και, με την υποστήριξη του κινηματογραφικού στούντιο «Μοσφίλμ», κατάφερα να αναπαραστήσω τις απαραίτητες εικόνες και τις υφές.

Για μένα είναι σημαντικό ώστε στις ιστορίες που αναφέρονται σε μακρινές εποχές ο θεατής να μπορεί να αγγίξει την πραγματικότητα και να πει με σιγουριά: «Το πιστεύω!»

Τα γυρίσματα του πρότζεκτ πραγματοποιούνταν σε ένα γραφικό ορεινό φαράγγι του Βόρειου Καυκάσου, το οποίο ανακαλύψαμε κυριολεκτικά χάρη στην πρόνοια του Θεού. Βρισκόταν σε μια απόμερη τοποθεσία, μακριά από τον κεντρικό δρόμο. Και, καθώς περνούσαμε μια στροφή, ένιωσα ξαφνικά ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή έπρεπε να στρίψουμε στον επαρχιακό δρόμο.

Πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, ο Ναντίρ και ο Τύχων δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους. Όμως, η χημεία μεταξύ τους δημιουργήθηκε κυριολεκτικά αμέσως. Οι ηθοποιοί δεν υποδύονταν απλώς τους χαρακτήρες τους, αλλά ζούσαν τις περιπέτειες των ηρώων τους, καθώς η βασική πλοκή ήταν γνωστή σε όλους – τόσο από τις σελίδες της Αγίας Γραφής όσο και από την εμπειρία της ζωής.

Μπορούσαμε μόνο να υποθέτουμε ποια διαδρομή έπρεπε να ακολουθήσει ο ποιμένας μας στην αναζήτηση του χαμένου προβάτου. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι ο δρόμος δεν ήταν εύκολος, ήταν γεμάτος ανηφόρες και επικίνδυνα φαράγγια. Και όλα αυτά μας αποκαλύφθηκαν στον Βόρειο Καύκασο.

Η πρωταγωνίστρια αυτής της ιστορίας ήταν ένα ξεχωριστό προβατάκι. Από την αρχή ξεχώριζε από τα άλλα πρόβατα του κοπαδιού. Και όχι μόνο λόγω της ράτσας της. Μερικές φορές απλώς παρέμενε ακίνητη στο κάδρο, λες και ήθελε να μας δώσει την ευκαιρία να τραβήξουμε ό,τι είχαμε σχεδιάσει.