«Ο ιερέας πήγε για δουλειές και, όταν επέστρεψε, βρήκε τη δεξαμενή γεμάτη βούρκο»

Ζωγραφιά της Άννας Ντορόνκινα

Η ιστορία αυτή συνέβη την εποχή που ο αδελφός μου ήταν φοιτητής. Τότε ήταν ενορίτης σε ένα μοναστήρι της Μόσχας και αυτόπτης μάρτυρας του αυτού που συνέβη.

Στο μοναστήρι αυτό είχε μετατεθεί ένας νεαρός ιερέας, που είχε χειροτονηθεί σχετικά πρόσφατα. Συνήθως, η διακονία σε μοναστήρι θεωρείται πολύ απαιτητική. Για ένα άτομο, μάλιστα, με λίγη εμπειρία αυτή γίνεται συχνά πολύ βαριά δοκιμασία. Με τις εκτενείς ιερές ακολουθίες και τα βαριά διακονήματα ο νεαρός άνδρας αισθάνθηκε πολύ έντονα το λεγόμενο «εξουθενωτικό σύνδρομο».

Εξωτερικά έδειχνε ότι απλώς είχε απογοητευτεί πλήρως. Είχε γίνει νευρικός και δυσαρεστημένος με τα πάντα. Κάποια ημέρα, όταν ήταν η σειρά του να ιερουργεί, έπρεπε να τελέσει αγιασμό. Συνήθως, χρειαζόταν πολύ αγίασμα, γι' αυτό τον αγιασμό τον τελούσαν έξω, σε μια μεγάλη δεξαμενή χωρητικότητας ενός κυβικού μέτρου ή και περισσότερο.

Ο ιερέας άνοιξε τη βρύση για να γεμίσει τη δεξαμενή και πήγε να κάνει κάποιες δουλειές. Όταν επέστρεψε, βρήκε τη δεξαμενή γεμάτη βούρκο: το χρώμα του νερού έμοιαζε με πολύ δυνατό τσάι και έβγαζε μια αποκρουστική δυσοσμία σκουριάς.

Φυσικά, δεν έπρεπε να τελέσει αγιασμό με τέτοιο νερό. Όμως, ο παππούλης βρισκόταν σε δύσκολη πνευματική κατάσταση. Έκανε ένα νεύμα με το χέρι, λέγοντας «ό,τι και να κάνω, θα με μαλώσουν», και άρχισε να τελεί αγιασμό. Μετά τον αγιασμό, οι άνθρωποι άρχισαν να γεμίζουν τα μπουκάλια τους αγίασμα. Ο ιερέας με φόβο περίμενε ότι τώρα θα ξεσπούσε φασαρία και ότι οι άνθρωποι θα έτρεχαν μαζικά να τον καταγγείλουν. Ωστόσο, όλοι συνέχιζαν ήρεμα να παίρνουν το αγίασμα και δεν ακουγόταν καμία μουρμούρα από το πλήθος.

Ο παππούλης πλησίασε και κοίταξε μέσα στη δεξαμενή: το θολό υγρό άθλιας ποιότητας είχε μετατραπεί σε πεντακάθαρο νερό λες και ήταν από πηγή. Η έντονη μυρωδιά επίσης είχε εξαφανιστεί, το νερό τόσο στην όψη όσο και στη γεύση ήταν σαν να προέρχονταν από τη λίμνη Βαϊκάλη. Μετά από ένα τέτοιο θαύμα, ο ιερέας μεταμορφώθηκε πλήρως: αφού γέμισε μια κανάτα με αγίασμα, άρχισε να τρέχει σαν παιδί μέσα στο μοναστήρι και να προσφέρει σε όλους να δοκιμάσουν πόσο νόστιμο ήταν. Οι άνθρωποι δεν καταλάβαιναν τι είχε συμβεί και απομακρύνονταν από αυτόν τον παράξενο νεαρό, αλλά ο παππούλης, έχοντας γίνει μάρτυρας ενός τόσο απίστευτου θαύματος, το οποίο ο Κύριος είχε κάνει ειδικά για αυτόν, χοροπηδούσε ενθουσιασμένος σαν τον προφήτη και βασιλιά Δαβίδ, αναγγέλλοντας σε όλους: «Ανέστη Χριστός ως Παντοδύναμος!»

Αυτό το γεγονός άλλαξε τον ιερέα. Δεν φτάνει που ξαναβρήκε το κουράγιο του, αλλά και όλη η μελαγχολία του που τον βασάνιζε εξαφανίστηκε αμέσως, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ο Κύριος, με τη χάρη Του, αγίασε το νερό και, με το θαύμα Του καθάρισε την καταπονημένη καρδιά.