Ο Θεός την έσωσε την τελευταία στιγμή της ζωής της

Ο Κύριος συμβαίνει να δίνει στα πιστά τέκνα Του τη δυνατότητα να κοινωνούν του Αχράντου Σώματος και του Αίματός Του, όταν πια δεν υπάρχει καμία ελπίδα να γίνει αυτό. Πριν από πολλά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχα την εμπειρία με την ακόλουθη περίπτωση.

Ίσως πολλοί να μην το γνωρίζουν, αλλά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δεν μπορούσαμε να κοινωνούμε άρρωστα μωρά, βρέφη, καθώς και ανθρώπους που, για παράδειγμα, είχαν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο ή είχαν κάποιο τραύμα στο πρόσωπο και δεν μπορούσαν να καταπιούν το Άγιο Σώμα. Και αυτό διότι τη Μεγάλη Πέμπτη προετοιμάζονται μερίδες του Σώματος του Χριστού, εμποτισμένα με το Αίμα Του, που στη συνέχεια αποξηραίνονται. Μετά παίρνουμε μαζί μας αυτά τα μερίδια, τα ραντίζουμε με βραστό νερό ή κρασί, και ενώ βρισκόμαστε ήδη στο σπίτι αυτού που θα μεταλάβει, και τον κοινωνούμε.

Μόνο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ρυθμίστηκε η παραγωγή φορητών αρτοφορίων που κλείνανε αεροστεγώς. Όμως, οι περισσότεροι ιερείς δεν τα είχαν. Το 1993 ή το 1994, ακριβώς πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, απέκτησα για τον εαυτό μου ένα τέτοιο πολύτιμο αντικείμενο. Μια Τετάρτη της Μεγάλης Σαρακοστής μου ζητήθηκε να βαπτίσω ένα βρέφος, για αυτόν τον λόγο την Κυριακή είχα φυλάξει το Άγιο Αίμα στο ιερό σε ένα τέτοιο αρτοφόριο. Βάπτισα και κοινώνησα το βρέφος. Το Άγιο Αίμα είχε μείνει. Πιθανότατα, ήταν ο μόνος ναός στη Μόσχα όπου υπήρχε Άγιο Αίμα.

Την Πέμπτη, έρχεται τρέχοντας στον ναό μια γυναίκα. Είναι πολύ βιαστική και μου λέει: «Εσείς είστε ο παππούλης;» «Ναι». «Πρέπει επειγόντως να κοινωνήσετε μια συγγενή μου». Καθ’ οδόν – δεν ήταν πολύ μακριά από την εκκλησία – μου διηγείται ότι η ίδια είναι από την Αγία Πετρούπολη. Ίσως τότε να λεγόταν ακόμα Λένινγκραντ, δεν θυμάμαι. Ότι είναι πιστή και εκκλησιάζεται, και ότι είχε έρθει με σκοπό να επισκεφτεί τους συγγενείς της. Όλοι οι συγγενείς της είναι φανατικοί άθεοι, εκτός από μια γιαγιά, η οποία εδώ και 25 χρόνια είναι κατάκοιτη. Πριν από την ασθένειά της, όλη της τη ζωή εκκλησιαζόταν στο Μετόχι του Πατριαρχείου Αντιοχείας και κοινωνούσε τακτικά. Οι άθεοι συγγενείς της δεν επέτρεπαν να την επισκεφτεί ιερέας, όσο κι αν τους ικέτευε για αυτό. Και μάλιστα επρόκειτο για μια πολύ μεγάλη οικογένεια, παιδιά με τις συζύγους τους, με τους συζύγους τους, εγγόνια, όλοι έχουν την ίδια νοοτροπία. Κάποια στιγμή, όμως, κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν βρισκόταν στο σπίτι. Εκεί βρισκόταν μόνο αυτή η θρησκευόμενη συγγενής από την Αγία Πετρούπολη. Οπότε, αυτή ήρθε στον πλησιέστερο ναό, όπου, κατά Πρόνοια Θεού, είχε μείνει για πρώτη φορά το Άγιο Αίμα. Παίρνω το φορητό αρτοφόριο, τρέχουμε προς το σπίτι της γυναίκας αυτής, η οποία ήταν κάπου 90 ετών.

Φανταστείτε, δεν είχε κοινωνήσει για 25 χρόνια. Αρχίζω να διαβάζω τα προβλεπόμενα για να κοινωνήσω το συντομότερο δυνατόν την ασθενή. Είναι αναίσθητη, αναπνέει με δυσκολία, καταλαβαίνω ότι φτάνει το τέλος της. Παίρνω με το κουτάλι το Άγιο Αίμα, το ρίχνω στη γλώσσα της μέσα στο ξεραμένο, ανοιχτό στόμα της και με ένα κουταλάκι του γλυκού παίρνω χλιαρό βρασμένο νερό και το ρίχνω μέσα για να το προωθήσω στο λαιμό της. Σύμφωνα με το τυπικό, εκείνη τη στιγμή αρχίζω να διαβάζω: «Νυν απολύεις τον δούλο Σου, Δέσποτα». Μετά τη μετάληψη με το Άγιο Αίμα, παίρνει μια τελευταία ανάσα. Και αυτό ήταν! Εξέπνευσε! Για 25 χρόνια ο Κύριος την οδηγούσε, δεν την πήρε, της έδωσε ζωή, έκανε τα πάντα ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να την κοινωνήσω. Με το Άγιο Σώμα δεν θα μπορούσα να την κοινωνήσω, δεν μπορούσε πια να καταπίνει. Μετά από αυτό, έκανε μόνο μια ανάσα. Να τι σημαίνει να είσαι τέκνο του Θεού, το οποίο φυλάει ο Ίδιος ο Κύριος. Αυτά είναι «χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών», για τα οποία προσευχόμαστε τόσο πολύ.

Κάποτε, στην τράπεζα, διηγήθηκα αυτή την ιστορία. Της λειτουργίας τότε προΐστατο ο εκλιπών πλέον αρχιεπίσκοπος Αλέξιος Φρολόβ. Όπως είπε ο ίδιος γνώριζε κι αυτός παρόμοιες ιστορίες. Γνώριζε πολλούς κληρικούς και μοναχούς που είχαν εκτίσει ποινές φυλάκισης και είχαν υποστεί διωγμούς. Οπότε, διηγήθηκε την ιστορία ενός τέτοιου ανθρώπου, ο οποίος, καθώς ανήκε στην κατηγορία εξόριστων «μείον 10», δηλαδή σε αυτούς που δεν επιτρεπόταν να μείνουν μετά την έκτιση της εξορίας τους σε 10 μεγάλες πόλεις, λειτουργούσε κάπου στα Ουράλια, σε κάποια μικρή πόλη.

Μια μέρα του ζήτησαν να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο. Πήρε τα Άγια Δώρα. Δεν μπορούσε να ταξιδέψει φορώντας το ράσο του, γι’ αυτό το έβαλε σε ένα βαλιτσάκι, μπήκε στο λεωφορείο και ξεκίνησε. Κάπου στα χωράφια το λεωφορείο χάλασε, δεν έπαιρνε μπρος. Το χιόνι άρχισε να το καλύπτει, έξω είχε άγρια χιονοθύελλα. Οπότε, το λεωφορείο δεν έπαιρνε μπρος, η θέρμανση δεν λειτουργούσε. Ο οδηγός τους λέει: «Έξω έχει χειμώνα, θα παγώσουμε όλοι εδώ, θα πεθάνουμε. Δόξα τω Θεώ, βλέπετε εκεί μακριά τα φώτα ενός χωριού. Πρέπει να τρέξουμε προς τα εκεί». Και όλοι τους, μέσα από τα χωράφια, με το χιόνι να φτάνει μέχρι τα γόνατα, και μέχρι τη μέση ακόμα, μέσα σε αυτή τη χιονοθύελλα, προχωρούσαν προς το μέρος με αυτά τα φώτα. Ο καθείς χτύπησε και σε κάποιο σπίτι. Όλοι τους έγιναν δεκτοί, τους ζέσταναν, τους τάισαν, τους έντυσαν και τους έβαλαν για ύπνο. Κανείς δεν πέθανε, κανείς δεν πάγωσε. Και έτσι απλώθηκαν σαν βεντάλια σε αυτό το χωριό.

Και ο συγκεκριμένος ιερέας, με τα Άγια Δώρα στο στήθος του μέσα στο αρτοφόριο, με το βαλιτσάκι του, το σταυρό, το Ευαγγέλιο, το ευχολόγιο, το ελαιόλαδο για το Ευχέλαιο, το πινέλο, το επιτραχήλιο και τα επιμάνικα, πλησιάζει σε ένα σπίτι, χτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ένας πολύ ηλικιωμένος άνδρας. Μπαίνει μέσα, και εκεί βρίσκεται ξαπλωμένη μια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα, γριούλα. Τον κοιτάζει και του λέει: «Είσαι ιερέας;» «Ναι». «Μήπως έχεις μαζί σου Θεία Κοινωνία;» «Ναι». Του λέει: «Προσευχόμουν τόσο πολύ να μου δώσει ο Κύριος την ευκαιρία να πεθάνω έχοντας κοινωνήσει». Και πράγματι, λέει, αρχίζω να τελώ το Ευχέλαιο. Μετά την κοινώνησα και μετά από αυτό «έφυγε». Και τότε ο Σεβασμιώτατος Αλέξιος λέει: «Κοιτάξτε, χάλασε το λεωφορείο. Χιονοθύελλα. Τον είχαν καλέσει για να κοινωνήσει κάποιον. Ο Κύριος τα έφερε όλα μαζί, τα ένωσε, τα έδεσε με μια τέτοια κλωστή, ώστε να έρθει ιερέας σε πιστό Του τέκνο σε χωριό, όπου δεν υπήρχε εκκλησία ούτε δυνατότητα να καλέσουν ιερέα, και να την κοινωνήσει του Αχράντου Σώματος και του Αίματος του Χριστού». Πόσο εκπληκτική είναι η φροντίδα του Θεού για τον άνθρωπο!

Μια άλλη ιστορία. Μια νεαρή κοπέλα ερχόταν στην εκκλησία μας. Ανησυχούσε πολύ που η γιαγιά της, που ήταν πια πολύ ηλικιωμένη, δεν εκκλησιαζόταν. Της έδινε να διαβάζει το Ευαγγέλιο ή της το διάβαζε φωναχτά. Η γιαγιά τελικά ήρθε στην εκκλησία. Θυμάμαι αυτή την ψηλή, αδύνατη γυναίκα, με εντελώς απίστευτο ανάστημα, με πολύ αυστηρή εμφάνιση και τρόπο ομιλίας. Είχε έρθει για την πρώτη εξομολόγηση της ζωής της, σε ηλικία περίπου 80 ετών. Ένας άλλος ιερέας τελούσε τη λειτουργία, ενώ εγώ εξομολογούσα. Ήταν καθημερινή, ο κόσμος ήταν λίγος, οπότε υπήρχε η δυνατότητα να κάνουμε μια ήρεμη συζήτηση. Αφού εξομολογήθηκε, μου λέει: «Εγώ όμως δεν νήστεψα». Το αισθάνθηκα σαν πρόκληση και πρόσκληση να ρωτήσω: «Γιατί;» Οπότε, την ρωτάω: «Γιατί;» Και εκείνη απαντά: «Στην παιδική μου ηλικία έζησα τον αποκλεισμό του Λένινγκραντ». Καταλαβαίνω ότι όλες οι νηστείες μου μαζί δεν αξίζουν τίποτα μπροστά σε αυτή τη δοκιμασία της μεγαλύτερης νηστείας, την οποία ο Κύριος επέτρεψε να βιώσει στην μακρινή παιδική της ηλικία, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ»;. Της λέω: «Φυσικά, μπορείτε να κοινωνήσετε».

Δεν μπορούσε να νηστεύει. Συνέχιζε να έρχεται, να κοινωνάει, και ο Κύριος την πήρε αρκετά γρήγορα. Όμως, πήρε πλέον έναν άνθρωπο που εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε. Συμβαίνουν και τέτοια πράγματα. Την θυμάμαι συχνά, γιατί μερικές φορές ρωτάω τους ανθρώπους: «Έχεις προετοιμαστεί για τη Θεία Κοινωνία;» Ή κάποιος λέει: «Διάβασα τα προβλεπόμενα, προετοιμάστηκα». Όταν θυμάσαι τέτοιους ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι κανείς δεν μπορεί να προετοιμαστεί πραγματικά. Και οι νηστείες μας, στην πραγματικότητα, σε σύγκριση με τέτοιες δοκιμασίες, είναι απλά γελοίες. Όλη η ζωή μας, η εκκλησιαστική, η χριστιανική, χτίζεται γύρω από το Ευαγγέλιο, γύρω από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο Κύριος μας επαναφέρει σε αυτό, διαφυλάσσει και φροντίζει την επιθυμία μας να κοινωνούμε. Και είναι παρών στη Λειτουργία, προσφέρει τον Εαυτό Του σε μας. Το καθήκον μας είναι να μάθουμε να ζούμε με αυτό, να χαιρόμαστε και σε καμία περίπτωση να μην το παραμελούμε. Στις ευχαριστήριες προσευχές μετά τη Θεία Μετάληψη λέμε: «Γένοιτο δε μοι η ευχαριστία αύτη εις χαράν, υγείαν και ευφροσύνη». Όχι απλώς χαρά, αλλά ευφροσύνη. Αυτές οι λέξεις με συγκινούν πάντα πολύ. Να ευφραινόμαστε εν Κυρίω, κοινωνώντας του Σώματος και του Αίματός Του. Μάλλον, αυτό είναι το κεντρικό θεμέλιο της χριστιανικής μας ζωής.