Η ευλογία της Όπτινα

Ο Σον στα γόνατα του γιου μου …Κάπου το 2011, ο γιος μου και εγώ, όταν είχαμε πάει να προσκυνήσουμε στην Μονή Όπτινα, φέραμε από εκεί ένα γατάκι τριών μηνών. Η κατάσταση είχε ως εξής: ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, αλλά πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι της επιστροφής μας, έπρεπε να πάμε στο ναό για να πάρουμε ευλογία για το δρόμο, να αγοράσουμε κάτι από την έκθεση και να γράψουμε τα ονόματά μας. Προχωράμε προς το Ναό… Και ξαφνικά παρατηρώ ότι ο πατήρ Ευθύμιος (Μπογκομόλοφ) στέκεται αριστερά από την κεντρική πύλη και προσφέρει γατάκια, όχι όμως σε όλους, αλλά κάπως επιλεκτικά. Εμείς σίγουρα δεν χρειαζόμαστε γατάκι, καθώς μένουμε σε ενοίκιο. Τον πλησιάζουμε «έτσι απλά για να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες» και για να του συστήσω τον γιο μου. Γύρω από τον παππούλη να είχε μαζευτεί ως συνήθως πλήθος κόσμου, και ο ίδιος να διαβάζει ποιήματά του. Στα αυτιά μας φτάνει η λέξη «χαρά». Ο κόσμος χαμογελάει. Περνάμε μέσα από το πλήθος και ακούμε:

– Αυτό το καταπληκτικό γατάκι θα το πάρει η Όλγα και θα το πάει στη Μόσχα. Εμείς, δε, θα προσευχηθούμε στον Άγιο Βλάσιο Σεβαστείας ώστε να θεραπεύσει το ζωάκι, έτσι δεν είναι;

Το να πω ότι με πίκρανε αυτό που άκουσα, θα είναι λίγο. Μετάνιωσα πολύ που είχα αποφασίσει να πλησιάσω τον αγαπητό πατέρα Ευθύμιο. Το γατάκι δεν ήταν απλώς άρρωστο. Μόλις και μετά βίας ανέπνεε. Πέρα από αυτό, είχε ήδη υποστεί κάποια λοίμωξη και δεν μπορούσε να νιαουρίζει καλά, μπορούσε μόνο να συρίζει, κάτι που προκαλούσε οίκτο. Αυτές ήταν οι σκέψεις γογγυσμού που πέρασαν φευγαλέα από το μυαλό μου. Ο γιος μου, όμως, πήρε προσεκτικά το γατάκι στην αγκαλιά του, λες και ήταν ένα πολύτιμο κόσμημα, και το έβαλε δίπλα στο φαρμακείο του αυτοκινήτου. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος αργότερα, χρειάστηκαν όλα αυτά που είχε μάθει προηγουμένως στην σχολή νοσηλευτικής. Ώσπου να κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες, πρόσφερε στο γατάκι τις πρώτες βοήθειες και του έδωσε το όνομα Σον.

Βγαίνοντας από την πύλη του μοναστηριού, περίπου 15-20 λεπτά αργότερα, ψιθύρισα στον πατέρα Ευθύμιο ότι μένουμε σε ενοίκιο... «Ο ιδιοκτήτης, όμως, είναι καλός», μου απάντησε με χαμόγελο σαν να τον ήξερε. Ο σπιτονοικοκύρης μας είναι, να πω την αλήθεια, αδιάφορος. Ένα χρόνο που νοικιάζαμε το σπίτι, δεν είχε έρθει ούτε μια φορά να δει το διαμέρισμα. Επικοινωνούμε εξ αποστάσεως. Η επικοινωνία μας περιορίζεται στο να μεταφέρουμε χρήματα στο λογαριασμό του και να ανταλλάσσουμε ευχές ο ένας στον άλλον στις γιορτές μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Αν βάζαμε στο σπίτι μια τίγρη, για παράδειγμα, δεν θα το μάθαινε, ή θα αντιδρούσε με τον δικό του τρόπο: είναι δικό σας θέμα.

Έτσι ήρθε στη ζωή μας ο Σον.

Ο πατήρ Ευθύμιος είχε δίκιο: το γατάκι ήταν καταπληκτικό

Ο πατήρ Ευθύμιος είχε δίκιο: το γατάκι ήταν καταπληκτικό. Πρώτον, ήταν πολύ της τάξης και εκπαιδευμένο στην τουαλέτα. Δεύτερον, πάντα σεβόταν τον προσωπικό μου χώρο: αν, για παράδειγμα, καθόμουν στην κουζίνα, δεν ερχόταν εκεί, αλλά με παρακολουθούσε από τον διάδρομο. Με το γιο μου, αντιθέτως, να το πω έτσι, είχαν τακιμιάσει, έγιναν κολλητάρια. Του άρεσε ιδιαίτερα να ταξιδεύει μαζί μας. Καθόταν στην αγκαλιά ή στους ώμους του γιου μου και παρακολουθούσε τα πάντα γύρω του. Σε γενικές γραμμές, το συνηθίσαμε γρήγορα, και πώς να μην το συνηθίσουμε, αφού αυτός, σύμφωνα με το θείο μας, ήταν γάτος με ανώτατη εκπαίδευση.

Και μετά, το θυμάμαι σαν τώρα, ήρθαν οι διακοπές του Μαΐου. Ο γιος μου πήγε για λίγες μέρες να επισκεφτεί συγγενείς, και ο Σον κι εγώ μείναμε μόνοι. Το πρωί πήγαινα στη δουλειά, του άφηνα φαγητό και νερό, και το βράδυ όταν ερχόμουν, με περίμενε πάντα στην πόρτα, και όταν πήγαινα για ύπνο, ο Σον ανέβαινε στο περβάζι του παραθύρου και κοίταζε τον ουρανό. Για πάρα πολλή ώρα. Έπεφταν αστέρια, πετούσαν αεροπλάνα ή κομήτες, και αυτός σταθερά τα παρακολουθούσε με το βλέμμα του. Και σώπαινε. Πάντα με πλησίαζε σε απόσταση απλωμένου χεριού. Πιθανόν, να θυμόταν ακόμα την απροθυμία μου να τον δεχτώ.

Πρέπει να αναφέρω ότι το σπίτι μας είναι νεόχτιστο. Σε όλα τα διαμερίσματα γίνονταν επισκευές. Δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω, τα κρουστικά περιστροφικά πιστολέτα δούλευαν όλη μέρα. Τα σφυριά χτυπούσαν, μερικές φορές δονούνταν ακόμη και οι τοίχοι. Είχαμε κάποιες φορές και διακοπές νερού και ρεύματος. Οι εργάτες τριγυρνούσαν στους ορόφους. Στις σκάλες και στα ανοίγματα μπορούσε κανείς να συναντά βουνά από ταπετσαρίες ή πατώματα, οικιακές συσκευές σε κουτιά. Δεν κατοικούνταν ακόμη όλα τα διαμερίσματα και δεν νομίζω ότι οι ένοικοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Γενικώς, υπήρχε μια ακαταστασία συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις.

...Εκείνο το βράδυ δεν διέφερε από τα άλλα, εκτός από το ότι ήταν λίγο πιο ζεστό από το συνηθισμένο. Μάιος γαρ. Ο Σον πήδηξε στο περβάζι του παραθύρου και εγώ, κοιτάζοντάς τον, αποκοιμήθηκα. Ξαφνικά, στη μέση της νύχτας, ένιωσα κάποιον να με γρατζουνάει. Στην αρχή απαλά στο χέρι μου, αλλά δεν αντιδρώ. Τότε αρχίζει να δαγκώνει τα δάχτυλά μου, και μάλιστα ελαφρά, ακριβώς στα μαλακά σημεία. Τι συμβαίνει; Πετάω τον Σον μακριά, γυρίζω από την άλλη πλευρά, αλλά η κατάσταση επαναλαμβάνεται. Ξανά τον σπρώχνω, ξανά το ίδιο πράγμα. Ανοίγω τα μάτια μου, ανάβω το φως και τότε συνειδητοποιώ ότι στο διαμέρισμα μυρίζει καπνός. Από τη μυρωδιά καταλαβαίνω ότι καίγεται κάτι πλαστικό. Ανοίγω αμέσως τα παράθυρα. Ο καπνός εξαπλώνεται πολύ γρήγορα. Κυριολεκτικά μέσα σε λίγα λεπτά. Στο μισοσκόταδο μαζεύω τα πράγματά μου, αρπάζω το γάτο και πετάγομαι έξω στο διάδρομο. Εκεί η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Παντού υπάρχει αποπνικτικός καπνός και οι ανελκυστήρες δεν λειτουργούν. Από την κατεύθυνση που είχε ο καπνός κατάλαβα ότι καιγόταν το κάτω διαμέρισμα. Τυλίγοντας το γατάκι και βάζοντας μερικά υγρά μαντηλάκια στη μύτη μου, κατεβαίνω γρήγορα τις σκάλες. Έχοντας περάσει με χίλια ζόρια το σημείο της φωτιάς, συνήλθα περίπου στον πέμπτο όροφο. Εμείς μέναμε στον δέκατο. Τα ρούχα μου και η τσάντα μου ήταν εντελώς ποτισμένα με καπνίλα. Κάτω ήδη υπήρχαν πυροσβέστες και ασθενοφόρα που μετέφεραν ανθρώπους σε λιπόθυμη κατάσταση. Η κατάσταση περιπλεκόταν από το γεγονός ότι κανείς δεν ήξερε πραγματικά πόσοι άνθρωποι βρίσκονταν στο σπίτι.

Αφού είχαμε απομακρυνθεί από το καιγόμενο σπίτι, ζήτησα από τον Σον συγχώρεση. Εκείνος αναστέναξε βαριά και με κοίταξε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Με συγχώρεσε

...Όταν κατεβήκαμε και καθίσαμε σε ένα παγκάκι, ζήτησα από τον Σον συγχώρεση. Εκείνος αναστέναξε βαριά, σαν άνθρωπος, άνοιξε τα μάτια του και με κοίταξε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Με συγχώρεσε. Έτσι νομίζω. Περιπλανηθήκαμε για πολλή ώρα στο φρέσκο χορτάρι, μέχρι που συνήλθαμε εντελώς.

Αργότερα, πήγαμε τον Σον στο χωριό της μητέρας μου, όπου την βοήθησε πολλές φορές να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του νοικοκυριού, αλλά και της υγείας της. Για παράδειγμα, ξάπλωνε πάντα στο πονεμένο σημείο και έμενε εκεί ακίνητος μέχρι να φύγει ο πόνος. Και τις προάλλες η μαμά μου τηλεφωνεί και μου λέει: «Ξέρεις, ο γάτος μας αρρώστησε». Και η φωνή της να τρέμει. Η μνήμη μου με πηγαίνει πίσω σε εκείνη τη μακρινή άνοιξη. Στην Μονή Όπτινα. Στον πατέρα Ευθύμιο. Στο γατάκι που – ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί τότε – έγινε ο σωτήρας μου...