Πρόσωπα της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ
Κατά τη διάρκεια των πιο σοβαρών σοβιετικών διωγμών του 20ού αιώνα, παρέμεινε το μοναδικό ανδρικό μοναστήρι της ΕΣΣΔ, που δεν έκλεισαν οι Μπολσεβίκοι.
Ιστορικά και κανονικά ερείσματα ενότητας της Ρωσικής Εκκλησίας
Тου Καθηγητή της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας,Ιερέα Μηχαήλ Ζελτόφ.
Λιτανεία προς τιμήν του Αγίου Ειρηνάρχου του Εγκλείστου 2019
Οι προσκυνητές καλύπτουν περίπου 70 χιλομέτρα τις πρώτες τέσσερις μέρες και διανυκτερεύουν δίπλα σε ανακαινιζόμενες εκκλησίες
Μητροπολίτης Ονούφριος μιλά για την πορεία της κανονικής Ορθοδοξίας στην Ουκρανία
Το Τμήμα Πληροφοριών και Μορφώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας δημοσίευσε τη συνέντευξη του Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Ονουφρίου στο περιοδικό «Pastyr i pastva» («Ο Ποιμένας και το ποίμνιο»).

«Όλοι οι ενορίτες πάγωσαν. Ο ιερέας άρχισε να κλαίει στο ιερό»: Περιστατικό σε εκκλησία

Διηγείται η Ιουλία Ουζούν:

Η συνάντησή μου με τον Θεό έγινε σε παιδική ηλικία. Συνδέεται με ένα πραγματικό θαύμα, του οποίου υπήρξα προσωπικά μάρτυρας. Όμως, είναι απίθανο να βρισκόμουν σε εκείνο το μέρος τη συγκεκριμένη στιγμή, εάν προηγουμένως… δεν είχε συμβεί ένα ακόμη θαύμα. Λοιπόν, θα σας τα διηγηθώ όλα με τη σειρά.

Οι γονείς. 1975. Από το οικογενειακό αρχείο Οι γονείς. 1975. Από το οικογενειακό αρχείο

Η οικογένειά μου δεν ήταν θρησκευόμενη. Ο μπαμπάς μου ήταν μάλιστα ένθερμος άθεος. Δούλευε σε εργοστάσιο. Κάποτε, όταν τον έστειλαν σε επαγγελματικό ταξίδι στην Αλγερία, του συνέβη ένα εκπληκτικό περιστατικό. Μια φορά, ενώ δούλευε στον πέμπτο όροφο, γλίστρησε και άρχισε να πέφτει. Και, χωρίς να το περιμένει ο ίδιος, φώναξε: «Άγιε Νικόλαε, βοήθησέ με!» Έτσι προσευχόταν κάποτε η γιαγιά του. Στο ύψος του δεύτερου ορόφου, πιάστηκε από ένα σιδερόβεργα οπλισμού. Αργότερα, ο μπαμπάς μου διηγούνταν πως είχε την απόλυτη αίσθηση ότι κάποιος τον είχε πιάσει στον αέρα και τον είχε κρεμάσει προσεκτικά εκεί. Εν πάση περιπτώσει, όλοι έτρεξαν γρήγορα και τον κατέβασαν. Αυτή η απροσδόκητη διάσωση αποτέλεσε ένα κάποιο έναυσμα. Ο μπαμπάς άρχισε να αναλογίζεται τη ζωή του. Άρχισε σιγά-σιγά να πηγαίνει στην εκκλησία και εντάχθηκε στην εκκλησιαστική κοινότητα. Και όχι μόνο αυτό, αποφάσισε να γίνει ιερέας. Αρκετά γρήγορα χειροτονήθηκε. Παρεμπιπτόντως, η πρώτη του εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο στο χωριό Νικολάεβκα. Εγώ τότε ήμουν δέκα ετών.

Η οικογένεια Κοροτένκο, 1987. Φωτογραφία από το οικογενειακό αρχείο Η οικογένεια Κοροτένκο, 1987. Φωτογραφία από το οικογενειακό αρχείο

Το χωριό ήταν εντελώς αθεϊστικό. Ήταν, μάλλον, το 1989, εποχή της «περεστρόικα», τότε που τους πιστούς πολλοί τους θεωρούσαν ακόμα τρελούς. Όταν ο μπαμπάς έφτασε εκεί, του έδωσαν το κτίριο, όπου παλαιότερα στεγαζόταν σχολείο. Ένα παλιό κτίριο, το οποίο έπρεπε να το μετατρέψει σε εκκλησία. Άρχισε να το ανακαινίζει με τα δικά του χέρια: το έβαφε, το ασβέστωνε. Το συγκεκριμένο χωριό βρισκόταν 200 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μας. Πηγαίναμε κι εμείς εκεί με τη μαμά, συνήθως στις διακοπές.

Στην αρχή, η προσχώρηση του μπαμπά στην Εκκλησία και η χειροτονία του ως ιερέα μου ήταν ακατανόητα: όλα είχαν συμβεί κάπως παράξενα, απότομα. Η μαμά, παρεμπιπτόντως, στην αρχή δεν με πήγαινε ιδιαίτερα στην εκκλησία. Όλα γίνονταν σιγά-σιγά, χωρίς πίεση. Σταδιακά άρχισα να πηγαίνω να ψέλνω στη χορωδία, κυρίως για χάρη της μαμάς μου. Ναι, μου άρεσε, ήταν όμορφα, αλλά όχι κάτι παραπάνω. Δεν είχα καμία αντίληψη για το ποιος είναι ο Θεός. Όλα αυτά ήταν για μένα απλώς ένα νέο «χόμπι του μπαμπά».

Η Ιουλία Ουζούν το 1991 Η Ιουλία Ουζούν το 1991

Αλλά αυτό το «χόμπι» σύντομα άρχισε να επηρεάζει και τη δική μου ζωή. Στο σχολείο άρχισαν να με εκφοβίζουν. Η εμφάνισή μου, άλλωστε, είχε αλλάξει ριζικά· άρχισα να φοράω συνέχεια φούστες. Δεν φορούσα καθόλου παντελόνια. Είχα γίνει υπερβολικά, όπως μου έλεγαν οι συμμαθητές μου, «καθώς πρέπει». Τα παιδιά, όμως, πολλές φορές είναι σκληρά. Ας πούμε, περπατούσα στον διάδρομο του σχολείου και άκουγα πίσω μου: «Να, πηγαίνει η ευσεβούλα, η καλόγρια, ω, κοίτα, πάλι ντύθηκε έτσι! Ο μπαμπάς της είναι παπάς! Έγινε θρήσκος!» Ειλικρινά πληγωνόμουν με αυτά: για ποιο λόγο τα λένε όλα αυτά; Εξάλλου, παρέμενα ένα συνηθισμένο παιδί, απλώς με συγκεκριμένες προτεραιότητες. Για παράδειγμα, δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου κάποιες αταξίες: μου φαινόταν ότι ήμουν πλέον η «επίσημη εκπρόσωπος» του μπαμπά μου. Ήταν δύσκολο όλο αυτό και δυσνόητο.

Η οικογένεια Κοροτένκο, 1994. Φωτογραφία από το οικογενειακό αρχείο Η οικογένεια Κοροτένκο, 1994. Φωτογραφία από το οικογενειακό αρχείο

Λοιπόν, μια μέρα, ενώ έψελνα στην εκκλησία του πατέρα μου, μπήκε μέσα τρέχοντας μια γυναίκα και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Έκλαιγε και ήταν όλη δάκρυα. Δίπλα της ήταν ένα αγόρι επτά-οκτώ ετών, που επίσης έκλαιγε. Και τότε άκουσα τη γυναίκα να λέει στον πατέρα μου:

– Παππούλη, έχω ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα, που δεν ξέρω τι να κάνω. Ανησυχώ πολύ για τον γιο μου, γιατί τον πειράζουν πολύ στο σχολείο. Μάλιστα τον χτυπούν.

– Γιατί; Ποιο είναι το πρόβλημα; – ρωτά ο πατέρας.

– Τραυλίζει πολύ – λέει η γυναίκα. – Δεν μπορεί ούτε μια λέξη να προφέρει κανονικά. Τα παιδιά τον κοροϊδεύουν πολύ. Τι να κάνω;

Και να κλαίει, να κλαίει συνέχεια...

Αυτή η ιστορία στενοχώρησε πολύ τον πατέρα μου. Της λέει:

– Ας κάνουμε λοιπόν το εξής. Διάβαζε τους Χαιρετισμούς του Αγίου Νικολάου. Και εγώ σε αυτό το διάστημα θα προσεύχομαι για εσάς, ώστε ο Κύριος να σας βοηθήσει στην δυσκολία σας. Και την επόμενη Κυριακή (η συζήτηση έγινε τη Δευτέρα. — Σημ. συγ.) ελάτε να κοινωνήσετε.

Για όλη την εβδομάδα ο μπαμπάς είχε επιβάλει στον εαυτό του αυστηρή νηστεία: έτρωγε μόνο αντίδωρο και αγιασμό και διάβαζε τους Χαιρετισμούς του Αγίου Νικολάου κάθε μέρα. Στις ελεύθερες στιγμές του προσευχόταν συνεχώς για τη στεναχωρημένη μάνα και τον γιο της, ώστε ο Κύριος να τους παρηγορήσει. Εγώ έβλεπα τον μπαμπά μου να προσεύχεται, αλλά δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία σε αυτά που έκανε.

Επιτέλους έφτασε η Κυριακή. Ο πατέρας, όπως συνήθως, τελεί τη λειτουργία. Εγώ ψέλνω στη χορωδία. Μπαίνει αυτή η μαμά με το παιδί της. Στέκονται όρθιοι καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας, προσεύχονται. Ήρθε η ώρα της Θείας Κοινωνίας. Η μαμά και ο γιος της κοινωνούν, και μετά πηγαίνουν στο σημείο όπου προσφέρεται αντίδωρο και νερό αναμεμιγμένο με κρασί. Εκεί ακριβώς είναι και η χορωδία μας. Και τότε το αγοράκι ξαφνικά, ήρεμα, χωρίς κανένα ίχνος τραυλισμού, λέει: «Ευχαριστώ».

Όλη η ενορία πάγωσε... Καταλάβαμε ότι είχε συμβεί ένα θαύμα. Το ίδιο το αγόρι το είχε συνειδητοποιήσει και με όλη του τη δύναμη φώναξε δυνατά-δυνατά: «Μιλάω! Μιλάω!» Εμείς ξεσπάσαμε σε λυγμούς. Το αγόρι συνεχίζει: «Μιλάω, μαμάκα μου, μιλάω!» Αγκαλιάστηκαν και άρχισαν κι αυτοί να κλαίνε. Η μαμά λέει: «Κοιτάξτε, το παιδί μιλάει, το ακούτε;». Αρχίσαμε να αγκαλιάζουμε αυτή τη γυναίκα, να φιλάμε το παιδί... Η λειτουργία όμως δεν είχε τελειώσει ακόμα, αλλά εμείς, μάλλον, για πέντε λεπτά δεν μπορούσαμε καν να ψέλνουμε.

Τότε παρατηρώ ότι και ο πατέρας, μέσα στο ιερό, κλαίει και σκουπίζει τα δάκρυά του. Όταν τελείωσε η λειτουργία, ο πατέρας, όπως συνήθως, βγήκε για το κήρυγμα και είπε:

– Κοιτάξτε τι συνέβη σήμερα μπροστά στα μάτια μας! Ένα εκπληκτικό, θαυμαστό γεγονός. Ο Άγιος Νικόλαος βοήθησε αυτόν τον νεαρό, ώστε να ενισχυθεί στην πίστη του και, μέσω αυτού, να ενισχυθούμε κι εμείς...

Σύντομα οι κάτοικοι του χωριού έμαθαν για το θαύμα. Και άρχισαν σιγά-σιγά να έρχονται στην εκκλησία. (Επαναλαμβάνω, το χωριό τότε ήταν αθεϊστικό, οι άνθρωποι ήταν δύσκολο να κινητοποιηθούν.) Ο πατέρας τους προσκαλούσε, μιλούσε για το ότι έπρεπε να ανακαινιστεί ο ναός. Και η ενορία άρχισε να μεγαλώνει. Πραγματικά, άρχισαν να έρχονται πάρα πολλοί άνθρωποι.

Εκείνο το αγόρι, που τραύλιζε, αργότερα έγινε ιερέας. Και τα παιδιά του αργότερα πήγαν να σπουδάσουν σε ιερατική σχολή.

Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι η συνάντησή μου με τον Χριστό συνέβη ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Διότι μέχρι τότε τίποτα δεν καταλάβαινα και δεν συνειδητοποιούσα πραγματικά. Και όταν βλέπεις κάτι τέτοιο μπροστά στα μάτια σου, αρχίζεις να αντιμετωπίζεις την πίστη με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Η πρεσβυτέρα Ιουλία Οζούν με την οικογένειά της. Από το οικογενειακό αρχείο Η πρεσβυτέρα Ιουλία Οζούν με την οικογένειά της. Από το οικογενειακό αρχείο

Πλέον, δεν πήγαινα στην εκκλησία για χάρη των γονιών μου. Εγώ η ίδια επιθυμούσα να πηγαίνω εκεί. Ένιωσα ότι χρειαζόμουν τον Χριστό. Αποφάσισα ότι ήθελα να υπηρετώ τον Θεό, να υπηρετώ την Εκκλησία.

Και στο σχολείο τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα, γιατί άλλαξα τη στάση μου απέναντι στον εκφοβισμό. Καταλάβαινα ότι για τα παιδιά όλα αυτά ήταν καινούργια, ότι όντως τους φαινόταν κάπως παράξενα. Οπότε σταμάτησα εντελώς να δίνω σημασία σε αυτό. Απλώς προσπαθούσα να είμαι καλή μαθήτρια. Οι συμμαθητές μου άρχισαν μάλιστα να με σέβονται. Αν και, παρ’ όλα αυτά, κάποιος πού και πού έλεγε από παλιά συνήθεια: «Ω, πήγαινε ρώτα την ευσεβούλα, ω, ρώτα την καλόγρια». Εγώ πλέον το δεχόμουν πιο ήρεμα: ναι, ευσεβής, ναι, καλόγρια... Αυτές οι λέξεις έπαψαν να με πληγώνουν. Και τι, μήπως όντως πάω κάποτε στο μοναστήρι; Έλεγα στα παιδιά: «Όχι, ο μπαμπάς δεν έχει τρελαθεί, όλα είναι όπως συνήθως. Απλά ξέρουμε ότι υπάρχει Θεός».

Μερικά κορίτσια, παρεμπιπτόντως, άρχισαν να έρχονται αθόρυβα μαζί μου στην εκκλησία. Και αργότερα, ξέρω ότι κάποιες από αυτές έγιναν πραγματικοί άνθρωποι της Εκκλησίας.

Ιουλία Ουζούν
Καταγράφηκε από την Βασιλίσα Φίλιπς-Ποχίλ
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

foma.ru

11/19/2026

Βλέπε επίσης
«Υπήρχα μόνο εγώ και το μεγάλο μου πένθος» «Υπήρχα μόνο εγώ και το μεγάλο μου πένθος»
Αλεξάνδρα Γκριπάς
«Υπήρχα μόνο εγώ και το μεγάλο μου πένθος» «Υπήρχα μόνο εγώ και το μεγάλο μου πένθος»
Αλεξάνδρα Γκριπάς
Μπροστά στην εικόνα, για πρώτη φορά μετά το θάνατο του Βλάντικ, χαμογέλασα, λες και μου επέστρεψαν την καρδιά και αυτή άρχισε να χτυπάει ξανά.
Ληστής, ο σταυρός του και το σταυρουδάκι στο λαιμό Ληστής, ο σταυρός του και το σταυρουδάκι στο λαιμό
Μια ιστορία από την ταραχώδη δεκαετία των 1990
Ληστής, ο σταυρός του και το σταυρουδάκι στο λαιμό Ληστής, ο σταυρός του και το σταυρουδάκι στο λαιμό
Μια ιστορία από την ταραχώδη δεκαετία των 1990
Βίκτωρ Κασιάνενκο
Είναι δώρο από τον Θεό το να δέχεται μια σκληρή και αμαρτωλή καρδιά τον Κύριο και να ανάβει με τη φλόγα της πίστεως, όπως στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, ως τον μαρτυρικό θάνατο.
Όταν έχασα τα σημειώματά μου στα Ιεροσόλυμα Όταν έχασα τα σημειώματά μου στα Ιεροσόλυμα Όταν έχασα τα σημειώματά μου στα Ιεροσόλυμα Όταν έχασα τα σημειώματά μου στα Ιεροσόλυμα
Για μένα αυτό το περιστατικό ήταν ένα από εκείνα που ενδυνάμωσαν την πίστη μου και μου έδειξαν ότι πρέπει να εμπιστεύομαι τον Θεό.
×